Fraknói Vilmos (szerk.): Monumenta Hungariae Historica 3. Monumenta Comitialia regni Hungariae 1. 1526—1536 (Bp., 1874)
III. A POZSONYI KIRÁLYVÁLASZTÓ ORSZÁGGYŰLÉS. 1526. Deczember.
152(3. DECZEMBER. 61 tatibus et regni Hungarie ordinibns in eadem Diéta congregatis, nostro nomine agere et tractare debent. Inprimis post vtriusque nostrum literas Credentiales ipsis statibus et potioribus regni Hungarie exliibitas. factaque salutatione, quam verbis conuenientibus aptare studebunt, eis referent singularem nostram beneuolentiam, et gratiam, qua ipsos compleetimur et complectemur. quodque omnium eorum salutem, incolumitatem, prosperitatem et felicium successuum incrementum ex animo cupimus, pariter et optamus. Deinde deciarabunt eisdem. quo luctu. qua animi nostri perturbatione atque consternatione acceperimus miserabiíem sane ac infelicem cladem inclyto Hungarie regno obortam, per immaturum interitum Serenissimi olim Ludouici Regis Hungarie et Bohemie etc. Sororij nostri charissimi, qui pro ortliodoxa fide nostra, fideliumque subditorum et regnicolarum suoriun quiete, imo totius Christianitatis pace et tranquillitate, tamquam heroice virtutis et magnanimitatis specimen non dubitauit, lionestam potius mortem oppetere, quam nefando execrabilique Turcarum iugo collá subdere, et per id nomen immortale sibique per omnem posteritatem gloriosum comparare; idque cum ob arctissimum sanguinis et necessitudinis nexum, qui nobis cum eo, velut Sororio et fratre nostro eodemque dilectissimo intercedebat, tum Reipublice Christiane detrimentum non modicum, quod illi inflictum, illoque iam longe maius prae foribus erat, nisi immanissimus ille Christiani sanguinis lielluo Turca insanie sue conatum represisset, vnde nobis tamquam regni prefati legitimis et naturalibus heredibus relictis, nobisque Ferdinando potissima pre onmibus rebus nostris cura erat non modica, sicut et nunc est nobis assidua, quibus eonsilijs et medijs tarn nobile regnum totiusque Christianitatis antemurale quoddam, et precipue Nandoralbam, arcesque et loca alia confinia, regnoque illi coherentia, e faucibus truculentissimi huius hostis eripere, pristineque sue libertati asserere et vendicare queamus. Cui quippe eure subinde accedebat et altera, que 110s 11011 minori pungebat aculeo. Nempe, quod cum regnum hoc diutius hosti Turce foret obnoxium, in nostras prouintias illi conterminas non minor irruptio fieri posset, Sedulo nobiscum repetentes animo,
