Forgó András (szerk.): Az 1712. évi pozsonyi diéta egy ciszterci szerzetes szemével - A Veszprém Megyei Levéltár kiadványai 32. (Pannonhalma-Veszprém, 2013)
Hermann Engelbert atyának, a főtisztelendő Flórián velehradi apát úr teljhatalmú követének feljegyezései és megfigyelései a Pozsonyban tartott magyarországi országgyűlésről, továbbá VI. Károly úr 1812. évi koronázásáról (Szemelvények) Fordította Hajdú Vera, Hende Fanni és Szádoczki Bálint. Magyarázó jegyzetekkel ellátta Forgó András
Acta et observata <XXVI> Sexta querela, quae fuit Domini Plebani Trentschiniensis, per libellum supplicem Dominis Statibus et Ordinibus remonstrantis, qualiter heterodoxi [p. 147.] posteaquam jam dudum propter notorias et jure comprobatas easque enormissimas blasphemias aliaque sacrilegia, justa divi condam Imperatoris Leopoldi primi quam Hungáriáé Regis sententia, publicum sectae suae exercitium imposterum Trentschinii habere prohibiti, imo e tota Trentschiniensi vicinia ac circumferentia ejecti fuissent, nunc denuo sub novissimis Regni motibus astu et vi subintraverint, ibidemque rursus indificaverint, ac jamjam pristinas suas malitias ausu temerario attentaverint, idque cum fidelium scandalo manifesto. Proinde supplicare sese dominis statibus, ut interventione Sua Caesareo-Regiam Majestatem eo permovere dignarentur, ut paternum olim mandatum renovare ac vigore ejusdem malignos hos eliminare benigne dignetur. Contra hoc ipsum vero insurgens quidam Calvinistae Okolicsány Uram, inquiens: haec omnia quidem facile dici, sed defacto non probari, denuo protestáns contra violentias, Religionibus receptis inferendas et intentandas. Quo contra Orthodoxi clamantes negarunt denuo, sectas hasce unquam receptas, sed tamen hucusque tolleratas esse. Item interrogarunt eundem denuo, cujus hac et qua potestate haec contraloqueretur? Saltem inquit ille, sin mihi loqui non conceditur, loquatur et audiatur praesens Ablegatus Trentschiniensis: qui tandem ab Illustrissimo Domino Personali vocatus, ac inter postremos sedens, post sat longam moram tandem prodiens, et ad Tabulam Regiam, Dominum Personalem accedens, ait: quid ultra opus est testimonio, sane quidquid scripto porrexit Trentschiniensis Plebanus, id totum verum est nec aliter dicere possum, quam cuncta contra sectarios prolata esse vera et verissima, quosupra mirari primo, deinde [p. 148.] vero defensorem praefatum Okolicsányium sibilo et cachinno exceperunt universi. Multae quidem et aliae querelae, quae non eunt hic annotatae, Suae Caesareae Regiaeque Majestati fuerant porrectae. Veruntamen neque ipsis sectariis, pessimaeque causae suae deerant patroni et defensores. Quod ipsum luculenter inde patebat, quod in causa Debrecinensium conditiones, videlicet liberi Catholicorum exercitii, et caeterae supra expressatae, in Conventis punctis a statibus ad Suam Majestatem porrectis, contra Statuum intentionem, et praeter eorundem scitum, fuerint omissae, sub specioso hocce praetextu, quod hoc juri Majestatico-Regio foret derogativum a Statibus adjici, siquidem Debrecinium Regium esset peculium, ac in eodem Suam Majestatem liberam habere eo in passu disponendi facultatem, nec proinde hac in causa, utpote a Rege Catholico-Apostolico diffitendum. Ast utinam hic non lateret fiscus diaboli, donaria nempe et munera aurea, quae etiam captivare solent sapientum corda? Praecipue ab hac urbe Debrecinensi, utpote prae reliquis Hungáriáé urbibus maxime opulenta, metuenda? Utinam hoc in passu non praedominaret inolitus quidam et 257
