Raffay Sándor szerk.: Theologiai Szaklap 10. évfolyam, 1912 (Budapest)

Vincze Sándortól: Tatianus apologiája

Tatianus apologi

ája. 209 XIV. Cap. 27 (ρ. 29, 1—4): των πολλών d-εών ή δμήγνρις ουδέν εστίν. vei ν δ καταφρονών αυτών 'Επίκουρος δαδονχΐ/, τονς άρχοντας ουδέν πλέον τον $εον νατάληψιν ην έχω περί των ολων ταύτη ν ουκ αποκρύπτομαι. Itt nagyon feltűnő az 'άρχοντας kifejezés, sőt zavarólag hat. Egyáltalában nem illik bele az összefüggésbe, hogy T. itt egyszerre uralkodókról szól.

1) Ezért valószínű, hogy itt írási, másolási hibával van dolgunk s 'ί'χοντας-t kell olvasnunk.

2) Krüger

3) ezt a feltevést nem tartja ugyan elfogadhatónak, de más megoldási módot δ sem tud ajánlani. XV. Cap. 30 (p. 30, 29—31, 3); τον γαρ πάντας αλλήλων νπα/.ονειν της διαλέκτου μή διινασΰαι την άιτίαν εόρείν, ην έϋέλητε, δννησεσ&ε. έξετάζειν γαρ βονλομένοις τά ημέτερα ραδίαν ναι άφθονο ν ποιήσομαι την διήγησιν. XVI. Cap. 32 (ρ. 33, 10 — 14): τά δέ της άαελγείας πόρρω κεχώρισται, ν.αι ημείς μεν λέγοντες ον ψευδόμενα, τά δέ της υμετέρας περί την άπιατίαν επίμονης καλόν μέν, ει λαμβάνοι περιγραφήν. ει δ' ον, τά ημέτερα εστω &εον γνιόμϊ] βεβαιούμενα, γελάτε δέ ύμε'ις ως και κλαύσοντες. XVII. Cap. 35 (ρ. 37, 2—18): ον γαρ, ώς έΰος εστί τοις πολλοίς, άλλοτρίαις δόξαις τάμαντοΰ κρατύνειν 7ΐειρώμαι, πάντων δέ ών αν αυτός ποιήσομαι τήν νατάληψιν, τούτων ν.αι την άναγραφήν συντάσσειν βοίλομαι. διόπερχαίρειν ειπών και τη 'Ρωμαίων μεγαλαυχίφ ναι τπ ]Λ{)·ηναίων ιρνχρολογία (δόγμααίν άσυναρτήτοις) της ν.αίϊ' ημάς βαρβάρου φιλοσοφίας άντεποιησάμην. 'ήτις ον τρόπον εστί των παρ νμίν έη ιτηδευμάτων αρχαιότερα, γράφειν μέν άρξάμενος, δια δέ το ν.ατετιείγον της έξηγήσεως ιηερ9έμενος, νϋν, ότε ν.αιρός περί των κατ' αυτήν δογμάτων λέγειν, περαίνειν ηειράσομαι.μή γαρ δνσχεράνητε τήν ήμετέραν ιιαιδείαν μηδέ φλυαρίας ναι βωμολοχίας μεστήν άντιλογίαν να')' ημών πραγματεύσησδε λέγοντες. Τατιανός ίπέρ τους c

Έλληνας νπέρ τε το άπειρον των φιλοσοφησάντων πλήδος καινοτομεί τά βαρβάρων δόγματα, τί γάρ γαλέα όν άνΰρώηονς ιιεφηνότας αμα&ε'ις υπό άνΟρώίΐου νΐν ΰμοιηαΟοϋς σινελέγχεσ'Ιαι

; τί δέ και άτοπον κατά τον οίκείον ιμίν σοφιστήν γηράακειν αεί ιιάντα διδασκομένους

; Schwartz a 7. sorhoz ezt a megjegyzést fűzi: „lacunam indicavi, suppleas e. g. και τοις της υμετέρας φιλοσοφίας." Erre azonban semmi szükség sincs. Θ δόγμααίν άσυναρτήτοισ felesleges tautológiája nyilvánvalóan mutatja, hogy ez csakis a szövegbe tévedt glossa lehet, amelytől, ha eltekintünk, a szöveg a legszebb összefüggést mutatja. A πειράαομαι előtti ürt (11. sor), ha csupán e helyet tekintjük, a Kukula ajánlotta περαίνειν (absolvere) töltené ki legjobban, de, ha az egész beszéd irányát s T.-nak ebben megnyilvánuló szokásait ismerjük, ') v. ö. Harnack, Festschrift 53. ο. ή ν. ö. Kukula, i. m. 8. o. ') Theol. Literaturzeitung, 1900. 641. hasáb. Thool. Szaklap X. évf. 14