Szily János: Instructio venerabilis cleri dioecesis Sabariensis (Szombathely, 1855)

61

CAPUT XIV.

De Matrimonio.

ARTICULUS I.

Nulli dubium esse potest, indissolubile Matrimonii vinculum in principio conditi orbis a Deo institutum esse, dum Evam ad Adam primum generis humani parentem adduxit, hicque divino Spiritu plenus pronunciavit: Hoc nunc os ex ossibus meis, ei caro de carne mea; haec vocabitur virago, quoniam de viro sumta est. Quamobrem relinquet homo patrem suum, et matrem, et adhaerebit uxori suae, et erunt duo in carne una. Gen. 2. v. 23. 24. Propterea omnes populi ante Christi adventum tum veri Dei cultores, tum plane et idololatrae nexui matrimoniali multum religionis, et sanctitatis inesse semper existimarunt. Sed cum Matrimonium multa, et gravia onera adnexa habeat; ut haec etiam sub suavi jugo Christi leviora reddantur, Redemtor noster in lege evangelica illud ad dignitatem sacramenti per gratiam elevavit, quae nuturalem illum amorem perficeret, et indissolubilem unitatem confirmaret, conjugesque sanctificaret. Trid. Sess. 24. Doctr. de Sacr. Matr. Quapropter Parochi, et parochiarum Administratores populo suo proponant, Sacramentum hoc magnum esse in Christo, et Ecclesia-, Ephes. 6. v. 32. nempe conjunctionem viri, et mulieris sanctissimi illius vinculi, quo Christus Dominus cum Ecclesia sua sponsa conjungitur, sacrum signum esse. Explicent, in quem finem a Deo sit institutum Matrimonium: ut nimirum conjuges vicaria societatis ope adjuti, vitae hujus incommoda facilius ferre, et senectutis imbecillitatem sustentare queant; ut per procreationem prolium genus humanum propagent, et per sanctam earum educationem coelum repleant; ut adversus corruptae naturae concupiscentiam remedium habeant. Quare licet Apostolus ei, qui dono continentiae caret, suadeat, ut propter fornicationem unusquisque uxorem suam habeat: i. Cor. 7. v. 2. nihilominus omnis cum timore Domini, uxorem accipiat, amore filiorum magis, quam libidine ductus, ut benedictionem a Deo in filiis consequatur. Qui namque conjugium ita suscipiunt, ut Deum a se, et a mente sua excludant, et suae libidini ita vacent, sicut equus et mulus, quibus non est intellectus-, habet potestatem daemonium super eos. Tobiae 6. v. 16. 22.