Revista Catolica, 1905 (6. évfolyam, 18-24. szám)
1905-02-15 / 18-20. szám
REVISTA CATOLICA. Dänescul in cri§mä era voios ca nici odatä. Erau multi acolo, care nu-1 väzuserä nici cänd a§a in voe buna. Numai jidanul, cu ochii galbini de vulpe bätränä, cu barba lungä ruginitä, tremura din cänd in cänd, sguduit de un fior puternic. — Odatä, cänd venia cu sticla plinä sä o punä inaintea lui Ion, privirea lui nelini?- titä intälni ochii fiorosi ai lui Ion. De-odalä in- gälbeni ca ceara. ?i scäpä st’cla din mänä, care sä imprä§tie in hirburi pe pämint. Cänd se trezi din zäpäcealä, se invirti re- pede intr’un cälcäi, sä aducä altä sticlä. Ochii aprin§i ai Dänescului il tinteau infiorälori. Numai atunci se lini§t.i cänd sticla plinä se a?ezä pe masä inaintea lui. — Badea Ion bea acum pä- har, dupä pähar, §i ochii lui pärea cä se inse- nineazä. »Fratilor, voi toti cäti sunleti aicea, ascul- tati-mé pe mine. Nu pateti sti cät de dragi ve am eu pe voi pe toti! Si nu numai acuma, ci totdeuna v’am iubit. Voi nu-mi cunoa§teti-inima. — Eatä de ce astäzi, cänd mé despart de voi, me doare sufletul. Da pe Ion Dänescul il doare inima, cä se desparte de voi.« — Glasul lui nu mai era puternic ?i infiorätor. 0 duio^ie caldä se desprindea din el, §i se putea ceti sufletul bun a Däne^tilor. — Cei din cri^mä se cugetau cä Ion Dänescu n’a fost nici odatä a§a de beat ca acuma. — Aiurärile lui ii nelinifteau. «Ve zic fratilor, cäci §i in cälänie neziceamasa §i sträinul celain tirg a§a, nevorbia.« Aici aruncäde- odatä priviri crunte asupra jidanului de dupä ta rabä. Dar a fost numai in clipa unei fulgeräri de mä- nie, care nu §tiu cum se näscuse in sufletul säu. — »Apoi vedeli voi bine, cä cu mine s’a gätat. — Pänä acuma §i mai mult nu ! Da, fratilor, Ion Dänescu se duce departe departe, sä nu se mai intoarcä.« — Ochii i se umezirä, §i el mai goli doauä päharä. »Eu simt cum mé chiamä cineva, §i-mi spune cä trebue sä plec pe o cale grozavä. Da pe un drum infiorätor, fratilor! »Pe Anuta nu o pót auzi mai mult plän- gänd. — Ea a fost un inger de apärare pentru mine, iubitilor. Stiti voi, un inger. Ei nu i-am spus nici odatä aceasta. Dacä i-a? spune, simt, cä nu as putea pleca pe drumul, pe care trebue, se plec. 297 Oamenii mirati, bägarä de samä cum s’au desprins din ochii lui induio^ati doauä lacrimi mari ca alunele. — Si pe Ion Dänescul pui de om nu l’a väzut pänä acum cu lacrimi in ochi. »Voi nu ?titi ce bunätate zace in sufletul acelei femei! Dar cu care am träit ^asesprezece ani cu ea, eu o cunosc. Voi nu stiti cum m’a grijit ea cänd am fost bolnav de aprindere. Dar längä mine ea a veghiat iji eu §tiu tot«. Gei din cri§mä il ascultarä tot ma> mirati, neintelegändu-1. Grozav trebue sä se fl imbätat. De altfei de trei zile de cänd tot bea, nu e mirare. »Dar apoi fratilor, pe Dl Vilmo? sä-1 fl lua£ dracul sä nu-1 fi cunoscut. El mé face sä plec pe drumul grozav. Nu-1 slujesc eu cu credintä? Spune Itig, adus’am eu vr’odatä griu de-al lui, sä-mi dai vinars ? — Si apoi ce muncä ii fac eu! cät zece. Eu o stiu bine aceasta, si §i el o §1 ie. Si totusi inchipuiti-vé, azi n’a mai vrut sä-mi dee bani. El trintorul, care sä imbuibä numai, färä sä munceaseä ceva. Bine a vorbit sträinul : Dreptatea noi trebue sä ne-o facem, cäci Dumnezeu e departe«. Apoi se induio§ä din nou. Ii?i aduse aminte, cum l’a grijit si boerul cänd a fost bolnav. Doctor, mäncäri vinuri. Da, l’a grijit, cäci avea lipsä de brätele lui, de puterea lui, §i de credintä lui. La gändul acesta se iucruntä iar ! — »De mäne in colo a zis cä nu mé mai tine. — Nu mai are lipsä de munca mea ! Da acum numai are lipsä. Griul e asjezat frumos in girezile mari. Ogoaréle sunt fäcute. Ce-i pasä lui, dacä mé aruncä acum pe drumuri. »Fratilor, voi vedeti acum, cä eu plec pe un drum de unde nu mai este reintoarcere. — Mä chiamä un glas neintrerupt. Si trebue sä mé duc. — Da ! girezile sunt gata, fänul e adunat, acolo pe cämp afarä e o avere intreagä frati. lor.« — Si se infiorä, ca §i cänd un fier ro§u i s’ar fl lipit de spinare. Grumazii i se uscaserä, §i numai putu vorbi. ln schimb insä mai de- §erlä cäte-va päharä, läsändu-si acolo gluga zä- log. E§i apoi indatä ca tras de o putere mare neväzutä. Cei din cri?mä rämaserä mirati §i zäpä- citi, Färä indoialä, Dänescu s’a imbätat mai
