Revista Catolica, 1905 (6. évfolyam, 18-24. szám)

1905-02-15 / 18-20. szám

REVISTA CATOLICA.

296

mina lui fräntä, cu clipiri repetate, desemna umbre obosite pe päretii albi Si lunint acea- sia totu§i veghia asupra lui. Si subt icoana atumatä, veche a Maici Domnului, veghiaineä un suflet tulburat, de§i noaptea era tärzie. Mai’nainte erau acolo ingenunehiati ?i copiii, §i mänile lor nevinovate inchipuiau semnul sfmtei cruci, iar ochii lor albastri, ridicati 'spre chipul afumat erau seäldati in lacrirni. Acum ci insa durmiau, §i poate ingerii päzitori le spuneau in vis, cä rugäciunile li-s ascullate.

Femea insä remasä §i inai departe adin- citä in rugäciuni ferbinti. Chipul ei parea luminat. Si Ion, nu stia cum, dar i-sá parea o ’flinta de pe ceealaltä lume, trimisä de cineva care ne poartä grije, sä vegheze si sä indulceascä su- ferintele lui. — El nu fusese din anii cei din- täi a cäsätorii lui, nici odatä la bisericä. Dar de cänd auzise pe sträinul acéla vorbind astfei despre preoti §i bisericä, numai simtia numai räcealä fatä de celea sfinte, ci §i o adeväratä urä. — Totu§i acum, cänd urla afarä vintul in noaptea adincä, §i öpaitul lumina trist in chilia micä, sufletui ?i-l simtia mi?cat, si ar li voit sä se scoale din pat §i sä ingenunche aläturea de Anuta ?i sä se scalde §i ochii lui in lacrimi.

Noaptea aceasta nu o putea uita. Mai ales cänd dupä boalä mersä inläia oarä la cri^mä. — Atunci íi veni mai intii in minte, cä sträinul acéla a putut sä mintä. — Dar cum arsurile ränilor vechi se de?teptau infiorätoare la mirosul acru de vinars, o mänä puternicä il impinsä iarä?i de spate in läuntru. Da! tot omul are drept sä-§i indeplineascä poftele. Si el numai patimä avea, §i de muncit, muncea ca un bou. A§a darä are tot dreptul, cänd altii färä sä luere ceva, sä imbatä de toate pläcerile.

Si cäderea aceasta din urmä a Dänescului a fost cea mai desnädäjduitä Betiile lui se ti- neau lant. ochii i se holbaserä, ro$ii infiorä- tori, fata sa era de mórt. Numai glasul ii remasä incát tot atät de infiorätor, cänd izbia cu pum- nul in masa:

»Incä o liträ jupäne!«

Dl Vilmos dela o vreme nu mai voia sä-i dee nici un ban. §i a§a a scos cu luni inainte, Vändä-si mälaiul dela guta, si bee pän va

crápu, numai sä i päräsascä íji casa lui cät mai in grabä, cäci acum nu mai era bun de nimie.

Anuta sä pusä iar pe tänguiri »Maria Ta aibi milä de noi 1 Ce ne facem női, Mária Ta, de ne alungi, eine ne-a mai primi in slujbä? Cä eatä sacerea e gati, §i dupä secere e ca si so- sitä toainna si iarna. Unde sä ne adäpostim noi?«

Si a?a era. Jirezile mari de grause inältau ca ne$te ziduri puternice, apäsiu cu multa lor greutate pämintul. Si Dänascu la cärat muncisä iar a§i da desnädäjduit, de päraa cä acuma e sä-i apuce potopul ca atunci la fän. Si dl Vilmos de data asta l’a cinstit cu patru zloti buni, si Ion trei zile n’a mai dat pe aeasä. Dir cänd s’a intors a mars atä la boerul, sä-i mai dee : »Märia-Ta, m’aprind die Vilmo§, dä-ini numai doi zloti incä, cä de inä lipsesc, mä topasc ca ceara de fata focului.«

Boerul insä nu vrea sä-1 asculte, vedea bine, cä omul acesta e beat leueä, la ce sä mai arunce banii in vint. — Dar ochii lui Ion se rotiau insängerati, inpäingeniti ca de un väl suptire in orbite, §i pumnii lui se incle^tarä, ca si cänd ar fi sä izbeascä iar in masä §i sä strige : »Jupäne, incä o liträ!« Lui Vilmo? i sä racirä spatele, §i inima i-o tinea strinsä o minä de ghiatä.

— »Aite Dänescule iti dau de-o liträ, mai mult nu. Si asta sä-ti fie cea mai de pe urmä, mä intelegi ? Mäne sä-ti aduni femea §i copii si sä-mi päräsefti curtea, cäci de nu te voiu scoate cu gendarmi. Inteles-ai ori ba?«

— »Inteles, Märia-Ta, cum nu imi dai de-o liträ incä. Da, de-o liträ 1 Si banii acestia sä-mi fie cei din urmä ce ti-i cer. Gei din urmä! Adecä a$a, drept ai Märia-Ta, cei din urmä! Pe urmä me seoti cu gendarmii. — Uitä-te la mine die Vilmos cä ?tiu cä mé voiu intilnii cu ei. Unde §i cum nu §tiu, dar atita inteleg, cä trebue sä am de lucru cu ei. Si le vor sbura penele de coco$i din päläria, cu pälärii cu tot. — Sara bunä boe- rule me due sä mé imbät cä acuma incä nu-s beat. — Dar tine minte, Märia-Ta: numai de o liträ mi-ai dat« — ?i se depärtä clätinändu-^i trupul uriaf pe celea doauä lästare.

— »Omul acesta-i a dracului« se gändi stäpänul dupä- ce rämasä singur. — »Cine m’a pus sä-mi fie milä de el?«