Alber, Joannis Nepomuk: Epitome institutionum historiae ecclesiasticae (Agriae, 1826)-90
Papain , et Osium Cordubensem istud fecit per seipsum. Liberium cum prius donis adgressus esset, deinde comprehensum, et ad seßomaMe- diolanum perductum, atque omnes illius minas spernentem, Beroeam Thraciae civitatem in exilium egit , et in ejus Cathedram Felicem Diaconum immisit. Osius aeque ab Imperatore Mediolanum accersitus rem coram eo ita egit, ut redire illum in Hispaniam ad suam Sedem siverit. At vero instigantibus Arianis denuo adgressus est per literas admodum minaces: quibus vero ille respondit cum summa loquendi libertate. Sirmium iterum deinde a Constantio evocatus est. Hic dicitur anno uno retentus, et verberibus affectus, tormentisque excruciatus cessisse, et communionem cum Arianis inivisse jam grandaevus, quippe annos natus centum. Sunt vero ista adversus fidem istius narrationis, etsi hanc repererit apud permultos. Donatistis istud de Osio asserentibus S. Augustinus respondit: Quod de Osio dicunt Cordubensi, quondam Catholico Episcopo, flagitandum est, ut probent. Sulpicius Severus dicit, opinionem quidem fuisse hanc de Osio, sed hoc omnibus visum esse incredibile. Eidem narratiunculae etiam S. Phaebadius denegavit assensum, et ut plura praeteream S. Athanasius eidem Osio conjunctim cum Liberio hoc praeconium tribuit: Sunt enim forma, et exemplar posteris nostris, ut pro veritate usque ad mortem decertent. Etiam de Liberio Papa vulgo credebatur victum demum a Constantio, atque territum ejus minis Arianorum for mu La e fidei subscripsisse, atque in eorum communionem concessisse. Refellitur vero hoc isto etiam enco6 * Ab an. I. Aer. Chr. usque ad Sec. IV. 83 mio
