Alber, Joannis Nepomuk: Epitome institutionum historiae ecclesiasticae (Agriae, 1826)-90
64 Epitome Part. /. monem ad Episcopos, salutatus ipse antea ab uno ex. Episcopis. Libellos qui ei erant oblati a quibusdam Episcopis cum querimoniis adversus alios Episcopos respuit legere, ne, ut dicebat sibi arrogaret rerum cognitionem de Sacerdotibus. Arius jussus dicere, quid'sentiret de Christo, cum illud idem professus esset , propter quod jam erat damnatus in synodis , Alexandria habitis, videlicet, esse hunc factum, et creatum e nihilo, et fuisse tempus, quo is non exstiterit , anathemate percussus est. Decem , et septem erant Episcopi, qui cum Ario stabant: e quibus decem statim cesserunt metu ejusdem anathematis, et suae dejectionis ex Episcopatu. Quinque reliqui, Eusebius Nicomediensis, Theognis Nicaenus, Maris Chalcedonensis, Theonas Marmaricae, et Secundus Ptolemaidis Episcopus, diutius repugnarunt: tandem vero etiam ex his tres cesserunt, solique, Theonas, et Secundus cedere noluerunt. Quamobrem, perinde ut Arius, damnati sunt a Concilio, et ab Imperatore acti in exilium. Inter illos septemdecim erat etiam Eusebius Caesa- reensis. Cum Ario damnata etiam est ejusdem Thalia, et tam haec, quam omnes alii ejus libri igni traditi. Est Symbolum etiam confectum, in quo datum omnibus ad credendum est, Christum Dei Filium esse Consubstantialem Patri. Arianos Porphyrianorum nomine voluit vocari Constantinus. Itum deinde est ad schisma Me let ii convellendum. Tam Episcopi, quam alii Clerici, a Meletio ordinati retenti sunt in gradu suo addita tamen conditione. Meletius quoque se subjecerat: qui vero postea ad ingenium rediit suum. Post cujus mortem ejus asseclae cum Arianis in unam sectam coiverunt. Quoad festum Paschatis, quod nondum ab omnibus eodem die
