Alber, Joannis Nepomuk: Institutiones historiae ecclesiasticae Tom.4. (Agriae, 1825) - 89d

sent Alexandri pontificatum fuisse indubium, idem Raynaldus respondet, hocce argumentum facili negotio ab iis diluendum esse, qui historiam Ecclesiasticam percurrerint. Nam et post Stephanum VIT. qui per tyrannidem Sedem obtinuit Pontificiam, Stephanos, qui post hunc fuerunt Pontiles, quoad numerum, quotus quisque eorum hocce nomine Pontifex esset, istud fecisse. Tuter «os quoque, qui Joannis nomen gesserunt, esse non nullos, ut decimum, undecimum, decimum sextum , quorum duo priores a scortis Eomae imperitantibus , tertius ab Romanis auro corruptis, intrusi ad Pontificatum sint, in catalogo Romanorum Pontificum positos, quin tamen via legitima ad Pontificatum pervenerint. Itaque nequidem ex catalogis Romanorum Pontificum posse esse certum argumentum pro vero Pontificatu Alexandri V. Ergone omnes ii, qui Alexandrum V. omisso Gregorio secuti sunt, fuerunt schismatici ? Si hi ii erant, qui adverterent, non Alexandrum, sed Gregorium fuisse legitimum Pontificem , omnino fuissent schismatici, Alexandro adhaerendo, non si huic adhaeserunt, errore, quem non observaverint, et in que proinde neque culpa fuerit. Nam quotus erat, quem non testificatio Cardinalium de Gregorio, licet falsa, ho- lumque dignitas, et Concilii Pisani , quod crederetur esse legitimum, et generale, auctoritas fascinaret ? Itaque ne ii quidem , qui Clementem VII. et Petrum de Luna habuerunt pro Pontifice , erroris voluntarii, et culpabilis condemnandi sunt. S. Vincentium Ferrerium inter Sanctos colit Ecclesia. Is tamen non tantum Petrum de Luna habuit pro Summo Pontifice, sed ei erat etiam a Sacris confessionibus , et cum Petrus de Luna urgeretur ad cedendum Pontificatu, in Ecclesia

A Sec. XIII. usque ad Sec. XVI. 3V3