Alber, Joannis Nepomuk: Institutiones historiae ecclesiasticae Tom.4. (Agriae, 1825) - 89d

cilio, ad quemseipsum etiam iturum Gregorius promiserat. Locum ideo voluit ipse designare, ut auctoritatem tueretur Romani Pontificis, cujus sit convocare Concilium. Denegatum autem hoc ei fuit, ne viderentur aliquam adhuc illius agnoscere auctoritatem. Et tamen de eo, quem jam habebant exutum Pontificia dignitate, adhuc nunc in Concilio suo judicium erant celebraturi, tabane essent Gre- gorii merita, ob quae in amissionem inciderit suae dignitatis. Postquam igitur semel atque iterum tam Petrum de Luna, quam Gregorium ad suum judicium citassent, citationis literis etiam in publico propositis, et affixis valvis Ecclesiae, in qua habitum fuit concilium, in Sessione, quae decima quarta fuit , die ig. Maji facta relatio est Concilio , de criminibus Petri de Luna et Gregorii constare testibus, horumque testimoniis. Statim igitur in sequente sessione die 5. Junii sententia definitiva, et privativa, ut eam vocabant, lata est in Petrum de Luna Benedictum XIII. et Angelum Corario Gregorium XII. olim appellatos. Fuisse, et esse notorios schisjnaticos, et antiqui schismatis nutritores, defensores, fautores, et approbatores, et manutentores pertinaces, nec non notorios haereticos, et a fide devios, notoriisque criminibus enormibus perjurii irretitos, et violatores voti, universalem Ecclesiam sanctam E)ei notorie scandalizantes cum incorrigibilate, contumacia , et pertinacia notoriis , evidentibus , et manifestis, et ex iis, et cdiis se reddidisse omni honore, et dignitate etiam Papali indignos, ipsos- que , et eorum utrumque propter praemissas iniquitates , crimina, et excessus, ne regnent, vel imperent, nec praesint, a Deo , et sacris Canonibus fore ipso facto abjectos, et privatos, ac etiam ab Ecciesia praecisos: et nihilominus ipsos,

FuÁ Sec. XIII. usque ad Sec. XFI. 5i3