Circulares litterae dioecesanae a 16-a maji-31-am decembris 1867. ad clerum archi-dioecesis strigoniensis dimissae a principe primate regni Hungariae et archi-episcopo Joanne Simor
Sermo quo celsissimum ac reverendissimum dominum, Joannem Simor
6 qua demum ad Cathedram Jaurinensem sublimatus, Apostolico munere defungendo, omnia probares, ut nil omnino deesset, quo omnibus omnia fieri, et providentiali destinationi Tuae plene compar effici possis? et quemadmodum vires humanae exercitii dumtaxat periculo roborantur: ita rarum ingenii acumen, miraque eruditio, stupenda judicii acies, et rerum gerendarum peritia, inviolabile justitiae studium, invictum animi robur, et cum moderamine constantia, inexplicabilis paterna bonitas, et mansvetudo, singularis in Deum Coelitesque pietas, religionis ardor, zelusque apostolicus, verbo omnes praecelsae Tuae virtutes, per magistram vitae experientiam quasi subactae, intensius solidarentur? Ita jam perfecte instructus , splendidissimeque exornatus, Ecclesiae hujus, olim Matris Tuae filius, nunc speciosus et amabilis sponsus, ceu vir Providentiae in propria redis, et Tui Te tenerrimo filiali amore recipimus, in verissimam erecti spem, immo certum tenentes , in Te, Fratre antea nostro desideratissimo , nunc Patrem nactos esse Benignissimum , summum Pastorem vigilantissimuin, Moderatorem sapientissimum; Te Archi-Episcopo amplissimam hanc diöecesim, Te Primate universam Ecclesiam Hungaram, summum honoris et gloriae incrementum accepturas. Quae quidem a me non eo animo per summos apices recensita, et quasi digito saltim monstrata sunt, ut in laudes Tuas, quarum non indiges, quasque Tua recusat modestia excurram, sed ut admirer arcana Divinae Sapientiae consilia, quibus, antequam ad summam hanc muneris amplitudinem vocareris, omnia, quaecumque in vitae ecclesiasticae genere occurrere possunt, minora seu maxima, ardua, varia et dissimilia, a Te prius degustari, tractari, perfici debuerant; ut quum illustria Tua facta oratoris facundiam respuant, quia omnem dicendi vim, ubertatem et facundiam superarunt: difficilius tamen inveniri posse existimem illa, quae Tu, — pro limitata humanae activitatis indole, — ceu Sacerdos et Pontifex, non probasses, non peregisses, et ingenti animarum proventu non consummasses. Hic ego si orationis vela pandere, et quasi alto invectus mari per omnes laudes Tuas decurrere velim, vereor, ne dum dicendi principium vel facillime invenero, finem invenire non possim. Quamobrem omnia mihi praetereunda video, quae in minore Sacerdotio egregie perfecisti. Haec minora officia, in quibus eo semper animo eras , ut malles Te honoribus dignum reddere, quam appetere honores, totidem velut gradus fuerant ad altiora imo altissima, ad quae arcano Dei judicio parabaris. Scilicet majorum capax excelsa Tua mens, et eximiae virtutes, majorem etiam requirebant, in quem excurrerent campum, qui vero mox latissimus Tibi apertus est, dum Viennae a Consiliis Ministerialibus esses. Ubi
