Circulares litterae dioecesanae a 16-a maji-31-am decembris 1867. ad clerum archi-dioecesis strigoniensis dimissae a principe primate regni Hungariae et archi-episcopo Joanne Simor

Sermo quo celsissimum ac reverendissimum dominum, Joannem Simor

Celsissime ac Reverendissime Domine Princeps, Primas Regni et Arclii-Episcope; Domine Archi-Praesul Benignissime!

Non pridem, ob tristissimum summi Hungarian, Partiumque annexarum Antistitis occasum, hoc ipso viduatae Sion loco, luctum publicum, et expressa moeroris, ac orbitatis vestigia conspeximus ; in hac ipsa magnifici hujus Templi muta ac lugubri mole, parietes ornamentis spoliatos, pulloque habitu vestitos, in luctu et squaliore intuebamur. Hac enim acerbissima morte, quae vitae Illius non gloriae finem dedit, prostrati et moerore confecti, ut verbis Prophetae utar: „pupilli orphani facti sumus sine Patre, Mater nostra quasi vidua.“Optimi Patris exuvias tumulo inferentibus, haud exiguum moerori lenimen attulit, svavis Tui Celsissime Princeps! solemniis funeralium adstan- tis. in medio nostri praesentia. Praenuncia virtutum Tuarum fama, jam tunc oculos in Te conjecimus, ceu in quem gravissimae, pro temporum vicissitudine, ad Dei gloriam, et utriusque Reipublicae commodum directae curae, e torpidis jam ad Coelites Evocati humeris, plurimorum spe, voto, et opinione, imo ipsius magnae memoriae Decessoris Tui, qui Te maximum Hungáriáé Episcopum nominabat, gravissimo judicio propediem devolverentur ; in Te, qui jacturam maximam uno funere perpessam, unus omnium maxime reparare possis. Ast major tunc animos tenebat dolor, quam ut incerta et arcana spes moerorem abstergeret.

Sed Deus consolationis, brevi, uti ominabamur, respexit ardentia illa vota et suspiria nostra, et postquam a ferali obitu tres laberentur