Kaszab Zoltán (szerk.): A Magyar Természettudományi Múzeum évkönyve 77. (Budapest 1985)

Jánossy, D. ; Vörös, I.: Revision der mittelpleistozänen Säugetierfauna des "Felsdaches" Szuhogy-Csorbakő (Nordungarn)

Länge Breite Höhe Ph. III. med. 112 43 57 lat. — 41,5 53,5 Magnum 54 58 33 Scaphoideum 65 50 54 Lunatum 55,5 42 45,5 Bison priscus priscus BOJANUS, 1827 Fundgut : Humerus sin. Dist. (V. 79. 80) (Taf. III: 4) — Metacarpus dext. (Dist. Epiph. nicht verknöchert) (juv.) (V. 63. 1624) — Tibia sin. Diaph. (Prox.-Dist. nicht verknöchert) (juv.) (V. 63. 1702) — 2 Astragalus dext. (V. 63. 1676) — Calcaneus sin. fr. (V. 63. 1612) — Metatarsus sin. (V. 63. 1672) (Taf. II: 5) Ph. II. ant. (V. 63. 1393. 1.) (Taf. 1:9) — Ph. II. post. (V. 63. 1393. 2.) (Taf. 1:10) — Ph. III. post. (V. 63. 1670 (Taf. 1:11) Masse der postkranialen Skelettreste (in mm) Gl Bp Kbd Bd Tp Ktd Td Humerus 59 113 67 113 Metacarpus juv. (183) 70 32 (54) 43 26 (39) Tibia juv. (318) — 45 — — 31 — Ph. II. ant. 45 44,5 35 36 48 34 40 post. 45 39 29 30 41 29 35 Länge Breite Höhe Astragalus 96 67 53 — 55 48* Ph. III. post. 82 35 46 Die als Bison schoetensacki schoetensacki bezeichneten zusammengehörenden Extremitäten­knochen stammen von einem Individium. Die Masse fallen in die Variationsbreite des Bison sch. sch. von Tiraspol (FLEROV&D AVID 1971), sowie gleichen in den Massen dem des grösseren Bisons des Budaer Várhegy (MOTTL 1942). Die andere, kleine Form von Szuhogy ist kleiner, als der Bison priscus mediator (Hilzheimer) (bei FLEROV 1969, 1975, 1977, 1978) und gleicht in den Dimensionen mit jenem der europäischen Unterart B. priscus priscus (BOJANUS) (bei FLEROV 1975, 1977, 1978) und mit jenen des kleineren Bisonten der Budaer Várhegy (MOTTL 1942).

Next

/
Oldalképek
Tartalom