Szilágyi Sándor szerk.: Erdélyi Országgyűlési Emlékek 4. 1597-1601 (Budapest, 1878)
13. fejezet: 1596-1599 - Törvények és irományok
Majestati sacratissimae bonam valetudinem, contra bostes victoriam ac multos annos fortuuatum et pacatum imperium; sacrae Majestati vestrae per me literas misit, oretenus quoque nunciavit. Intellexit domiuus meus curn magno dolore et animi angore, quod inter Majestatem vestram sacratissimam et principem Transsylvaniae discordia orta esset et quod Majestas vestra sacratissima in ipsum principem et Transsylvauiam ut plurimum indignaretur, ea de causa, quod provinciam suam vestrae Majestati sacratissimae offerens, rursum reversus et iu provinciam suam consedit. In cuis rei inito tractatu neque vero tinito dominus meus Micbael vajvoda nibil scivit, nisi quod audivit ex Transylvania discessisse, sed quo conatu et qua ratione , lioc non intellexit. De reditu quoque nibii scivit, neque intellexit, nisi quod audivit ipsum rediisse in provincia, omnes status ipsum acceptasse, obtcmperantes illi tanquam principi et ipsum observant. Dominus meus cum intellexit lioc negocium, miratus quid sit causae tantae mutationis: statim proprium liominem legavit ad ipsum, scicitans quibus de causis redierit et velitne penes cbristianitatem perseverare. Ad primum respondit, quod praeter suam spem evenissent omnia, ducatus suus inutilis omnino fuisset, non tanti proventus sicut dictum est, sed neque iionorificam residentiam habuerit; Majestatis vestrae sacratissimae commissarii non exequuti mandatum vestrae Majestatis sacratissimae ; promissam summam in praefixo die minime persoluerunt; a summo pontifice, rege Hispaniarum quae sperabat et in eorum successum Majestas vestra sacratissima se offerens non sunt subsecuta, a mercatoribus quoque nullae literae, ita quod omnis suus status miserrimus extiterit. Ad alterum respondit, quod si Majestas vestra sacratissima patienter tolerabit ipsum et in priori sua gratia conseruabit, paratus erit semper Majestati vestrae sacratissimae et christianitati contra hostes paganos armis inservire; haec domino meo nunciata sunt. Quicquid ergo sit causa reditus sui et Majestatis
