Fraknói Vilmos (szerk.): Monumenta Hungariae Historica 3. Monumenta Comitialia regni Hungariae 8. 1588—1597 (Bp., 1883)

I. A POZSONYI ORSZÁGGYŰLÉS 1582. FEBRUÁR- és MÁRCZIUSBAN

1 593. FEBRUÁR- ÉS MÁRCZIUSBAN. 67 IV. 1593. Február 16. Az országgyűlés első fölirata. Sereiiissime Princeps, Domine Domine Clementissime. Perleeta et intellecta fideles Status et Ordines afflicti Regni hujus Hungáriáé Propositione Sacratissiinae Caesareae et Regiae Majestatis, Domini ipsorum Clementissimi, summo animorum dolore ferunt, Suam Majestatem, praeter morém et consuetudinem Divorum Regum Regni hujus, summo Semper studio observatam, tarn benignam oblationem suam in prioribus Comitiis íidelibus suis benigne factam spem, maximé vero propter praesentem luctuosum Regni mox ruituri statum, de quo singulari animorum desiderio coram Sua Majestate agere, tractare et de magnitudine cervicibus ipsorum impendentium periculorum concludere potuissent, in medium ipsorum non venisse; verum, postquam expectationi ac desiderio Regnicolarum satisfactum non est, sed Vestram Screnitatem loco suo, cum plena auctoritate tractandarum et concludendarum rerum omnium, expedire in medium suorum dignata est; imprimis Regnicolae censuerunt, Serenitatem Vestram hoc brevi scripto ipsorum demisse interpellare, quo si quid ipsos praesentissimorum periculorum, ac mox, nisi tempestive succurratur, ultimi excidii Regni magnitúdó invitos liberius dicere coegerit, idipsum Serenitas Yestra in bonam partém interpretari et calamitatibus ipsorum adscribere dignetur. Quippe quod Propositio Suae Majestatis nihil eorum continet, quae vei ad permansionem vei defensionem eorum spectant, et quorum etiam in promulgatoriis literis Majestas Sua íidelibus suis spem facit; praeter nonnulla minus importantia, et parvi admodum momenti, de quibus jam alioquin antea complurimae Constitutiones exstant. Nam quod ad Dicam attinet, Serenitas Yestra certo sibi persuadeat, fideles Regnicolas, postquam conservandae domesticae salutis causa, nec facultatibus, nec fortunis ullis, imo nec sanguini ac effusioni vitae parcant, multo minus in praestanda Contributione sibi parsuros; dummodo ad communem Regni