Fraknói Vilmos (szerk.): Monumenta Hungariae Historica 3. Monumenta Comitialia regni Hungariae 1. 1526—1536 (Bp., 1874)
XIII. A BÉLAVÁRI, VESZPRÉMI, SZÉKESFEHÉRVÁRI, ZÁKÁNYI, KENESEI ÉS BERENHIDAI GYŰLÉSEK. 1531. és 1532-ben.
382 A KENESEI GYŰLÉS. 1532.' 388 rum eure et eustodie commissis: in promptu erit excusatio, Quod quiequid in hoc actum est, durante hac regni et animorum diuisione, et ob eam solam nulliusque alterius rei causa factum esse, Nosque, vt videant falsum esse, quod aliqui de diffidentia nostra in hungaros astruere laborant, eadem Castra et fortalicia, cum primum hec diuisio et controuersia sublata, eiusque loco redueta fuerit vnio et concordia, statusque nostrj consolidatio, .nemini quam hungaris recldere, et custodienda relinquere velle. Idem hoc adducent in ea, quam de Castris et bonis Ecclesiasticis manibus laicorum concreditis facient, obiectione, quod plures arces et fortalicia similia deuenerint ad alios, sine vllo consensu et permissione nostra, idque tempore belli, et ex aliquibus rerum exigentijs et rationibus, forte non omnino absurdis, quas tarnen aliter non admittimus, neque admisimus vnquam , quam ex necessitate regni, propter quam videbantur eo fauorabiliores ; Nos tarnen hec etiam, vt debemus, suo tempore et loco, quo cetera quoque suo decorj et statui restituemus, prioribus possessoribus ecclesiasticis, Eique vsui, in quem sunt fundate et erecte, reddere et reassignare velle. Quod si que alia ijs annectere, nosque per hoc accusare voluerint , nostri quoque Connnissarij hec eadem argumentis, quibus possunt et sciunt validioribus, irritare et rescindere nitantur , sicut pro eorum ingenio et industria commodius et melius facere poterint. Hijsque sie peractis, vel etiam nulla per hos facta obiectione, ijdem Commissarij nostri ad reliqua transigenda procedant, Adhortantes eos omnes Consiliarios nostros , vt attentis omnibus supradictis, visoque eo, quod regnum istud tam per nosmet, quam adiunetas Maiestatis Cesaree et Imperij aliorumque vires, seruare et tueri volumus, et intendimus, quodque longe conducibilius sit futurum eis et toti regno, si hoc apud nos, vti Christianuni regem et prineipem, fideique et pacis assertorem et vindicem permaneat, quam sub incerta quorundam spe et ostentatione, quam sibi de Turco et areibus reddendis imaginantur, tandem vbi commodum fore videbitur, vnacum Johanne a Turco opprimatur ; non solum ipsi in iurata debitaque nobis fide et fidelitate per omnia persistere, verum et suos ac alios, quos poterunt, in illa conseruare et, qui hucusque ab ea fuissent alieni,
