É. Apor (ed.): Codex Cumanicus. Ed. by Géza Kuun with a Prolegomena to the Codex Cumanicus by Lajos Ligeti. (Budapest Oriental Reprints, Ser. B 1.)

CODEX CUMANICUS

XCIII Versichert wird, eine und dieselbe Sprache redeten, ueber alien Zweifel erhoben wird.»

1 Hic NEUMANN ad principessam byzantinam ANNÁM COMNENAM alludit, cpiae in V. cap. Vili, libri historiarum Cumanos et Bissenos «<>

xoj-huzroc;» dicit. Doct. CASTRENUS cum testimonio historicorum et philologorum praedictorum quod ad indolem linguae cumanicae prorsus consentii et ROBERTUS ROESLERIUS de hac re haud secus opinatus est : « Das Wörterbuch, das den Beweis dafiir licfert, befindet sich in ciner venezianischen Handschrift, welche PETRARCA der Bibliothec von Venedig geschenkt hat».

2 MAXIMILIANUS MÜLLER et A. F. POTT, viri summae auctoritatis, in quaestione linguae cumanicae consentientcm manifestaverunt opinioncm. Nostratcs adversus opinionem CORNIDIS de lingua cumanica falsam sibi scientiae persvasionem induxerunt earn cum lingua hungarica eandem esse existimantcs. Celeberrimus PRAY aperte dicit, linguam Cumanorum dialecto tantum diferre ab hungarica. JOANNES JERNRY, egregius historicus hungaricus, contra opinionem doctorum extraneorum conclusionem a nomine cumano ad linguam codicis talcm dicit, ac si quidam ab inseriptione librorum BONFINII «história pannonica» ad originem Hungarorum pannonicam concluderct.

3 GEORGIUS FEJÉR verum sequcntem FRANCISCI OTTROKOCSI assertionem justam censct ct approbat: « Loquuntur (Jazyges et Cumani) enim cadem lingua in essentialibus qua nos Hungari loquimur, quam non acceperunt a nobis, sed habent earn avitam et a maioribus suis acceptam etc. »

4 Clarissimus STEFHANUS GYÁRFÁS Cumanos glossarii bibliothecae ad divi MARCI non genuinos Cumanos, sed populum tartaricum tsse existimat. Temporibus nostris res aliter se habet, namque tandem nonnulli virorum doctorum hungaricorum se ad opinionem CORNIDIS converterunt, ex quibus hic tantum magnum hungaricarum litterarum decus clarissimum PAULUM HUNFALVY allego, qui in recentissimo suo 1 Lipsiae, 1827. Pag. 132. 2 «Romànische Studien». Pag. 338. 3 «Keleti utazás». Pag. 229. « «A kunok eredete.» Pag. 56.