É. Apor (ed.): Codex Cumanicus. Ed. by Géza Kuun with a Prolegomena to the Codex Cumanicus by Lajos Ligeti. (Budapest Oriental Reprints, Ser. B 1.)

CODEX CUMANICUS

xcv cf. Lili,— joch pro jok, — ghalgan loco kalgan (pag. 75) — yaagh « maxilla». Consona k nonnunquam in £ emollitur, e. g. in quibusdam suffixis, in fine syllabae et inter duas vocales, e. g. tamagìng «guttur tuum» juxta tarnak, — tas bolmaga (pag. 138) «ad perditionem», quae littera £ tandem in/ emolli potest, j autem facile eliditur, e. g. kuurmak, quae forma per formám kujurmak a kugurmak orta est, cf. cagataicum «pellere», «persequi». /f nonnunquam in eh, et h permutatur e. g. chatun, hatun «domina», cf. osm. (hadin), cag. ^yj'L»-, — han «rex», «princeps», éag. JjiU, bulah «fons» (pag. 141), cf. cag. bulag idem,

—

őibuh,—jarih (pag. 148). Permutatio k finalis in h in textibus cumanicis saöpe occurrit. Forma yomsah jam in vocabulario legi potest, sed hanc quoque formam scriptor quidam secundae codicis partis annotavit. K interdum in fine vocis apocopatur, e. g. tamu (pag. 144) «interna», cf. cag. — Consona d in vocabulario plerumque per e aut eh denotatur, e. g. congul «cor», cf. osm. ò^yf, — erca «masculum», — eoe «caeruleum», — choz «oculus,

» yyi (Klaprotlius ^p» scripsit!),

— chetchil «recede». In glossa yéag vocabularii loco k, g scriptum reperitur, cf. dLax»! iceg. In secunda codicis parte J plerumque per k transcribitur, e. g. köp «multum», — egilik «bonitas», — kök «caelum» etc. Interdum etiam in ipsis textibus d per eh redditur, e. g. etchenlerge «facientibus». d inter duas vocales in g emollitur, g autem in quibusdam glossis in / emollitum tandem prorsus evanescit, e. g. milz (pag. 143) «cornu», quae forma per formam intermediam müjüz a miigiiz orta est. — Littera g, uti jam vidimus, ex et d orta est atque secundum hanc duplicem originem modo durius modo lenius pronuncianda est, quam duplicem pronunciationem scriptores codicis cum. interdum ita denotant, ut litteram £ per gli, lenem consonam 5 per g significent, sed multo saepius hanc totam distinctionem plane omittunt. G nonnunquam in h permutatur, e. g. saha « tibi » loco sanga, qua consona tandem elisa duae vocales a unam longam effecerunt (saa = sa). — Consona y modo per k, modo per gh designatur,