É. Apor (ed.): Codex Cumanicus. Ed. by Géza Kuun with a Prolegomena to the Codex Cumanicus by Lajos Ligeti. (Budapest Oriental Reprints, Ser. B 1.)
CODEX CUMANICUS
XT. VI bant, attamen in trascriptione nonnullarum codicis glossarum vocales c et i contra praesentem usum özbegianum inter se permutatae reperiuntur, e. g. cki loco iki, — eregirmen juxta eriktim « abominai us sum», cf. cagataicum irikmak, — clclic loco il «pax», — ci loco il «populus», — enidi , cf. osmanicum inidi, — cnc loco cag. ing crir loco cag, irür «est» etc. Mane eandem rem videmus in diversis manualium kazanicorum editionibus, in prima enim editione orationis dominicae de anno 1862 loco iscmeng sineng (rectius sineng isemeng) isiniing sining legitur, at in ultima editione ejusdem orationis de anno 1868 jam iscmeng sineng scriptum reperitili". 1 Ceterum in ipsis dialectis cagataicis permutatio vocalis e cum i haud ita raro occurrit, e. g. erta «mane», quod in quibusdam dialectis irta sonat ; vocalis e dialectorum cagataicarum saepe ì dialecti kasgaricae respondet. «Pater noster» cumanicum in terra Cumanorum fi li us ab ore patris accepit et quamquam generationes recentiores formas vocabulorum obsoletas et quod ad etymon vix intclligibiles tandem aliquantum corruperunt, tamen genuinam sonorum pronunciationem aequis auribus acceptam ab omni corruptione solicite custodiebant. E contrario auctores extranei codicis cumanici potius formas grammaticales vocabulorum, quam sonum respicicntes vernaculam linguae cumanicae pronunciationem haud ita raro alterabant. VÀMBÉKY non solum partem phoneticam, sed etiam formas vocabulorum orationis ad normam linguarum cagataicae et osmanicae transmutavit, in locum glossarum parum notarum rariorumque vel saltern non ita multum usitatarum alias in orientalibus et occidentalibus dialectis usu tritas substituit ac formam pitbütör plane omisit. Idem loco kikte «in cacio» kökte scripsit, at octo exemplaria a JERNEY edita in transcriptione vocalis i (proprie u) optime concordant. In codice quoque Veneditiano ö et ü inter se nonnunquam permutantur, e. g. uzdi pro özdi, söünclii pro süjünclü, iileb pro öleb, böri «lupus» pro büri 1 V. GAHKIELIS de BÁLINT «Kazáni tatár nyelvtanulmányok». Fase. III. Pestini, 1877.
