Dugonics András: Argonauticorum sive de vellere avreo : Libri XXIV. / Andreae Dugonicii. - Posonii et Cassoviae : Apud Ionnem Michaelem landerer, typographum et bibliopolam, 1778 (L.sz. Cs.Gy.831)
Liber IL 45 mes, hoc fpedaculum inprimis miferum adparebat. Hominem , fumma oliin dignitate tjeie&um (tamenetfi pro merito) et quidem aimis obfitum, nunc innocentem etiam, trahi per vias publicas: in carceres et fquallidos, et maieftatis reum coneiufuros. Progreiïa elt ergo ipfa innocentia inter ingentes gemitus , atque anhelitus, nec maiorum more conui&a, nec adhuc audita. Frequens Populi concio , quam imminens a Bebryciis periculum coegerat, aut rißt fenem, aut miferata eft, uti quisque aut bonus fuit, aut malus. In hoc tamen fortunae ludibrio in eo fe Eutelus feJicein exiftimauerat , quod neminem ex ils fuperftitem haberet in infula, quos aut iànguine , aut faltem ainicitia contingeret ; ad quos tamen magna calamitatis iilius pars deriuata fuiffet. Vifus igitur fibi eft: ipfe ignotus, apud ignotain gentem, in ignotum etiam carcerem, et fupplicium rapi. Sed in lugubri hoc fpedaculo, quod vel ipfa faxa antea commouerat, id in Urbis incolis laude digniffimum fuit, quod , cum Euteli cauffam intercepti, falfam quidem illam, led verae ûmilliraam, a militibus accepiiïent , nemo tain perditus, nemo tarn male de Patria fua meritus haberetur, qui eum atrociffimis fuppliciis dignum non iudicaret. Igicur magno etiam populi confenfu, nec minore plaufu coniedus eft in carceres. In quibus cum paullulum refpir^ffet, tamque ignominiofae rei fummam indignitatem ob oculos ftatuiifet, tum vero uberibus lacrimis indulgere , tum animum mole-
