Fejér, Georgius: Codex diplomaticus Hungariae ecclesiasticus ac civilis. Tomi IX. Vol. 6. (Budae, 1838.)
homines eodein, quo Hungari, utentes idi o mate" 1. c. Martinus Cseles: Hungaros antiquitus solo Magyarorum nomine dictos fuisse, argumentoest : quod hodie adhuc ex sangvine Hungarorum haereditatem suam in Scjtllia incolentes non aliter quam Magyari patriam appellatione lauditent; nobiscum Hungaris unam lingvara, ast nulJo cultu expolitam, habent: utuntur enim idiomatismoduro, et, vocabulorum penuria , angustiore; siquidem plerisque rebus peculiares vocum notas impositas non habent; sedabofficio et utilitate nomina eorum mutuantur: quomodo pedem Jaroka, ocuium Latoka, et similes appellare eos, quidam e terra ipsorum rediens referebat." 1. c. Eadem est itinerantium quoque recentiorum Sententia: Baskirios ac Metscherjakos si excipias, qui lingvam Turco-Tartaricam adoptarunt, et Yogulos et Ostiakos, horumque cognatos, lingvam loqui propriam Magyaricae similem : ,,Heut zu Tage sind die Baskiren in Sprache und Sitten den Kasanischen Tataren nahe verwandt; die Sprache erweiset dieVogulen als nahe Verwandte und Stammgenossen der Obischen Osliaken und als Zweige des grossen Finnischen oder Tschudischen Volker-Stammes. Die Dialecte dieser beiden Stamme zeigen zugleich eine merkwiirdige grosse Uebereinkunft mit der Ungarischen Sprache, und fiihren auf eine Verwandtschaft, oder urspriingliche Verbindung der jetzigen Ungarn, als Abkommlinge der alten Ugern Mittelalters mit diesem ungarischen Stamme. — Die Vogulische Sprache hat bci aller Verwandtschaft mit den Finnischen Dialecten an der Wolga noch immer so viel eigenthiimliches, wie Georgi sagt,