Fejér, Georgius: Codex diplomaticus Hungariae ecclesiasticus ac civilis. Tomi IX. Vol. 6. (Budae, 1838.)

homines eodein, quo Hungari, utentes idi o mate" 1. c. Martinus Cseles: Hungaros antiquitus solo Magyarorum nomine dictos fuisse, argumentoest : quod hodie adhuc ex sangvine Hungarorum hae­reditatem suam in Scjtllia incolentes non aliter quam Magyari patriam appellatione lauditent; nobiscum Hungaris unam lingvara, ast nulJo cultu expolitam, habent: utuntur enim idioma­tismoduro, et, vocabulorum penuria , angustiore; siquidem plerisque rebus peculiares vocum notas impositas non habent; sedabofficio et utilitate no­mina eorum mutuantur: quomodo pedem Jaroka, ocuium Latoka, et similes appellare eos, qui­dam e terra ipsorum rediens referebat." 1. c. Eadem est itinerantium quoque recentiorum Sententia: Baskirios ac Metscherjakos si excipias, qui lingvam Turco-Tartaricam adoptarunt, et Yo­gulos et Ostiakos, horumque cognatos, lingvam loqui propriam Magyaricae similem : ,,Heut zu Tage sind die Baskiren in Sprache und Sitten den Kasanischen Tataren nahe verwandt; die Sprache erweiset dieVogulen als nahe Verwandte und Stammgenossen der Obischen Osliaken und als Zweige des grossen Finnischen oder Tschudi­schen Volker-Stammes. Die Dialecte dieser bei­den Stamme zeigen zugleich eine merkwiirdige grosse Uebereinkunft mit der Ungarischen Sprache, und fiihren auf eine Verwandtschaft, oder urspriingliche Verbindung der jetzigen Un­garn, als Abkommlinge der alten Ugern Mit­telalters mit diesem ungarischen Stamme. — Die Vogulische Sprache hat bci aller Verwandtschaft mit den Finnischen Dialecten an der Wolga noch immer so viel eigenthiimliches, wie Georgi sagt,

Next

/
Oldalképek
Tartalom