Fejér, Georgius: Codex diplomaticus Hungariae ecclesiasticus ac civilis. Tomi IV. Vol. 1. (Budae, 1829.)

bant repentini. At Hungari ante exspectatum cir cumdati , et oppressi velut imparati, ipsis obiicere castra contenderunt. Et quum distarent quinque tantum iniJliaribus liinc exercitus Tartarorum , ili de Iiungarorum, irruerunt raptim in aurorae crepusculo Tartarorum praeambuli ; et subito castris Hungarorum circumdatis, interfectis praelatis , et maioriJjus de regno, q.ui se obiecerant, caesis ^ infinitam Hungarorum multitudinem gens inimlca trucidauit, stragem faciens inauditam, cui ex antiquissimi lapsu temporis in vno beili conflictu vix recoiitur fuisse'consimilis. Ex fuga igitur rex vix elapsus est, equo raptus velocissimo. Qui raro sateilite stipatus associato , ad fraternam Hyllici (Illirici) regni sortem, vt saltem ibidem protegeretur, fugitiuus auoIauiL Yictores igitur castris ei spoliis victorLim insederunt exultantes ; iam iamqaC maiorem et riobiliorem Hungariae partem vJtra Danubium fluuium, et incolas eius, ferro et flanima feraliter vastantes, cetera confilndere minantur procaciter, prout per Yenerabilem Yaciensem Episcopum , dicti Hungariae Regis legatum, ad nostram curiam, et postea ad Romanam didicimus destinatum. Hic per nos primo transitum faciens, liis testimonium perhibuit, quae vidit; et testimonium eius nimis verum est. Nec non et haec per litteras dilecti filii nostri Conradi, m regem Romanorum electi, — — Austriae et Bauariae Ducem, ipsis quoque nunciorum verbis, qui de vicinitate hostium experimento sunt edocti, plenius certificamur. Nec haec sine magna animi pertLirbatione potuimus didicisse. Sane, sicut innotuit, ct praeambula fama gestorum proclamat, indeterminatus exercitus eorum iri tres partes infelicei