Fejér, Georgius: Codex diplomaticus Hungariae ecclesiasticus ac civilis. Tomi X. Vol. 5. (Budae, 1842.)

sima iioii debent defalcari ipsa tria miJlia ducala, nec alia aliqua pecnnia, sed libere veniant in nostrum commune." Cap. XIV. Item si quo tempore reperiretur aliqua scriptura, instrumentum, vel priuilegium, alicuius heredis et signanter Vladislai Apuliae, in qua seu quo appareat Ducali Dominio, seu alicui alteri aliqua donatio , promissio , venditio et obligalio, seu impignoratio facta per quemcunque modum, de vel eius districtu, seu contra aliquam libertatem Sibenicensium, quod non valeat nec teneat, imo per praesentem sint cassae, irritae et vanae, et nullius efficaciae, momenti, seu status, et quod nullo modo, ingenio vel causa, dictum Ducale dominium seu aliquis alter vllo tempore, in aeternum, possint et valeant dicere, quod Ciuitas Sibinici peruenit sub eorum dominio per alium modum, nisi ex bona et propria et spontanea voluntate, tanquam Nobiles et liberi homines , se declinauerunt et dederunt cum pactis, dicti ciues Sibenici sub Ducali Dominio." Ad hoc quartum decimum capitulum respondelur: „quod nullo modo possemus hoc facere, pro fauore et commodo iurium nostrorum, et conseruatione ipsorum, et adhuc pro votiua executione nostrae intentionis, cum Domino Rege Sigismundo, quod rcdundat etiam ad maius commodum boni propositi et desiderii illius communitatis, sed bene continebitur in procinio priuilegii sui, in quo erunt notata supra scripta Capitula, qualiter obtinuimns lilam terram, de voluntate et proprio consensu illius communitalis, et ciuium, qui se liberaliter contulerunt nostro Dominio." Cap. XV. „Item , quod omncs illi, de progei nie vcl prote illorurn de Dragonich, tam masculi