Fejér, Georgius: Codex diplomaticus Hungariae ecclesiasticus ac civilis. Tomi X. Vol. 3. (Budae, 1838.)
streichungen, Correcturen, und mehrere Hiinde •on selbst. Cf. Decretalium II. 22. de fide instrumentorum. Wolf. Ad. Lauterbach de cancellatione cap. I. thes. \—3. cap. II. thes. 1. etc. 35. Nec attramenti color tempore, cui diploma debetur, recentior, saluis proprietatibus aliis, authentiam facit suspectam : idem enim ipsum etiam atramentum eodem in diplomate diuersum reddit colorem, prout membrana melius aut deterius est laeuigata; calamus magis vel minus intinctus: est nigrum, vel flauescit aut pallet. Praeterquam si altior ac recentior color aliquod additamentum, aut lituram afficiat, quae sensum documenti mularet. Voces singulares, notitiae certioris causa, innouatae, nihil rei ofiiciunt. V. Gruber Lehrsystem. Th. I. Abth. I. Hauptst. 1. §. 19—22. §. 36. Nec Scripturae figurae, a communi abludentes, conuellunt saluis proprietatibus aliis, diplomatis authentiam: cum eodem etiam saeculo Scriptorum figurae tam ab alienis, quam et propriis varient; illarumfortna a saeculo in saeculum, pedentim duntaxat inualescat et obsolescat. Saepe etiam scriptores priora imitantur exemplaria. Nisi ergo scripturae ratio a tempore, quo diploma emanauit, consueta duobus integris saeculis differat tam in contextu quam in dato anni (non in literis singillatim, sed in eorum complexu) contra authentiam diplomatis inde argui iure nihil potest: Jedes Urtheil iiber das Alter, oder die Aechtheit einer dalirten Schrift muss sich 1). Zunachst und hauptsachlich auf die Totalansicht der Schrift stiitzen; 2) Eine genaue Priifung der einzelnen Buchstaben des Alphabets muss den Eindruck, welche diesen macht, rechtfertigen; und