Kalocsai Főegyházmegyei Körlevelek, 1891

Index

- 181 — tisque laudibils una oranium praecellentissinaa nitet religio ehristiani populi titulis quidem insignibus módisque inultis habét honorem : hunc tamen Rosarii titulum, huné inodum orandi, in quo tamquam fidei tessera et summa debiti ei cultus inesse videtur, semper adamavit singulariter, eoque privátim et publiee, in domo et família, sodalitatibus constitutis, altaribus dedicatis, circumductis pompis, usa praecipue est, rata, nullo se posse meliore paoto ipsius vei sacra sollemnia ornare vei patrocinium et gratias demereri. Neque illud silentio praetermittendum, quod, singularern quamdam Dominae nostrae providentiam in hac re illustrat. Nempe, quum. diuturnitate temporis. studium pietatis in quapiam gente deferbuisse visum est et nonnihil de hac ipsa precandi consuetudine esse remissum, quam mire postea, sive re publica in formidolosum discrimen adducta, sive qua necessitate premente, Rosarii institutum, prae ceteris religionis auxiliis, communibus votis revocatum atque in suum honoris locum restitutum est lateque rursus viguit salutare. Eius rei exempla nihil opus a praeterita aetate petisse, praeclarum hac nostra in promptu habentibus. Hac namque aetate, quae, ut; principio monuimus. acerba adeo Ecclesiae est. Nobis autem, ad gubernacula eius divino consilio sedentibus. acerbissima, speCtareetadmirari licet quam erectis incensisque studiis, in omni loco et gente catholici nominis, mariale Rosarium colatur et celebretur: quod facti quum Deo verius, moderanti agentique homines. quam vilii hominum prudentiae et navitati recte sit tribuendum, aniinum Nostrum admodum solatur et reficit, magnaque complet fiducia de renovandis Ecclesiae amplificandisque, auspice Maria, triumphis. Sunt autem qui haec ipsa a Nobis conmiemorata probe ii quidem sentiant, sed quia nihil adhuc de speratis rebus, de pace in primis et tranquillitate Ecclesiae, impetratum, immo fortasse tempóra deterius misceri vident, eam idcirco diligentiam et affectionem precandi velut defatigati et diffisi intermittant. Homines istiusmodi videant ipsi ante et laborent, ut, quas Deo adhibeant preces. aptis virtutibus, ex Cbristi Domini praeceptione, ornentur: quae si tales fuerint, considerent porro, indignum esse et nefas. velle se tempus subveniendi modumque constituere Deo, nobis nihil quidquam debenti, ita ut quum audit orantes et coronat merita nostra. nihil alkui coronet quam munera suaet quum minus sententiae nostrae obsecundat, providenter agat cum filiis páter bonus, eorum miserans insipientiam, consulens utilitati. — Quas vero preces, ut propitiemus Ecclesiae Deum, cum suffragiis coniunctas Oaelitum sanctorum. supplices deferimus. eas ipse numquam non benignissime admittit et explet Deus, tum quae hona Ecclesiae attingunt maxima et immortalia, tűni quae attingunt minora et huius temporis, opportuna tamen ad illa. Quippe istis precibus pondus et gratiam, sane plurimam, precibus addit meritisque suis Christus Dominus, qui dilexit Ecclesiam, et seipsum tradidit pro ea, ut illám sanctificaret ut exhiheret ipse sibi gloriosam Ecclesiam

2 idem summus eiusdem Pontifex, sanctus, innocens, semper vivens ad interpellandum pro nobis, cuius deprecationem supplicationemque semper evenire divina fide tenemus. — Quod enim spectat ad bona Ecclesiae externa et huius vitae, palam est, rem ipsi saepius esse cum ad1 S. August. Ep. CXC1V al. 105 ad Sixtum, c. v. n. 19. — 2 Ephes. v. 25-27.