Kalocsai Főegyházmegyei Körlevelek, 1891

Index

addecet magna cum religione intueri. Filius Dei aeternus, quum, ad hominis redemptionem et decus, hominis naturam vellet suscipere. eaque re mysticuni quoddam cum universo humano genere initurus esset connubium, non id ante perfecit quam liberrima consensio accessisset designatae Matris, quae ipsius generis humani personam quodammodo agebat. ad eam illustrem verissimamque Aquinatis sententiam: Per anmntiationem expectabatur consensus Virginis, loco totins humanae naturae.

1 Ex quo non minus ve re proprieque affirmare licet, nihil prorsus de permagno illo omnis gratiae thesauro. quem attulit Dominus, siquidem gratia et veritas per Iesum Christnm facta est,

2 nihil nobis, nisi per Mariam, Deo sic volente, impertiri: ut. quo modo ad summum Patrem, nisi per Filium, nemo potest accedere, ita fere, nisi per Matrem, accedere nemo possit ad Christum. — Quantum in hoc Dei consilio et sapientiae et misericordiae elucet! quanta ad imbecillitatem fragilitatemque hominis convenientia! Cuius namque bonitatem credimus laudamusque infinitam, eiusdem infinitam credimus et veremur iustitiam;et quein amantissimum Servatorem, sanguinis animaeque prodigum, redamamus, eumdem non exorabilem iudicem pertimescimus: qua re factorum conscientia trepidis opus omnino deprecatore ac patrono, qui et magna ad Deum polleat gratia, et benignitate sit animi tanta, nuliius ut recuset desperatissimi patrocinium, afflictosque iacentesque in spem erigat clementiae divinae. Ipsa praeclarissime Maria: potens ea quidem, Dei parens omnipotentis, sed, quod sápit dulcius, facilis, perbenigna, indulgentissima. Talem nobis praestitit Deus, cui, hoc ipso quod Unigenae sui matrem elegit. maternos pláne indidit sensus, aliud nihil spirantes nisi amorem et veniam; talem faeto suo Iesus Christus ostendit, quum Mariae subesse et obtemperare ut matri filius sponte voluit: talem de cruce praedicavit, quum universitatem humani generis, in Ioanne discipulo, curandam ei fovendamque commisit; talem denique se dedit ipsa, quae eam immensi laboris haereditatem, a moriente Filio relictam, magnó complexa animo, materna in omnes officia confestim coepit impendere. — Tam carae misericordiae consilium in Maria divinitus institutum et Christi testamento ratum, inde ab initio sancti apostoli priscique fideles summa cum laetitia senserunt; senserunt item et docuerunt venerabiles Ecclesiae Patres, omnesque ín omni aetate christianae gentes unanimae consensere: idque ipsum, vei memória omni litterisque silentibus, vox quaedam e cuiusque christiani hominis pectore erumpens, loquitur disertissima. Non aliunde est sane quam ex divina fide, quod nos praepotenti quodam impulsu agimur blandissimequerapimur ad Mariam; quod nihil est antiquius vei optatius, quam ut nos in eiustutelam fidemque recipiamus, cui consilia et opera, integritatem et poenitentiam, angores et gaudia, precesetvota,nostra omnia plene credamus; quod omnes iucunda spes etfiducia tenet, fore ut, quae Deo minus grata a nobis exhiberentur indignis, ea, Matri sanctissimae commendata, sint grata quum maximé et accepta.Quarum veritate et suavitate rerum quantam animus capit consolationem, tanta eosaegritudine dolet qui, divina fide carentes, Mariam neque salutant neque habent matrem; eornmque amplius dolet miseriam qui, fidei sanctae quum sint partic ipes, 1 III. q. XXX, a. 1. — 2 Ioati. I, 17. 49*