A Győri Püspökség Körlevelei, 1914
Tartalomjegyzék
209 ipsa Nobis offerunt, quae Decessor Noster Pius X. cum sedem Apostolicam sanctissimae vitae exemplis illustrasset, praeclara Nobis reliquit suae actuosae providentiae munera. Videmus enim eius opera inflammatum universe in sacro ordine studium religionis, excitatam Christiani populi pietatem; promotam in consociationibus catholicorum actionem ac disciplinam; qua numero auctas Episcoporum sedes; institutioni adolescentis Cleri tum pro severitate canonum, tum, quoad opus est, pro natura temporum consultum; a magisteriis sacrarum disciplinarum depulsa temerariae novitatis pericula; maiestati sacrorum artem musicam digne servire iussam auclumque liturgiáé decus; novis praeconum Evan- gelii missionibus Christianum late nomen propagatum. Magna sunt ista quidem Decessoris in Ecclesiam promerita, quorum memoriam grate posteritas conservabit. Quoniam tamen ager Patris familias seinper, Deo permittente, inimici hominis malignitati patet, nunquam est futurum, ut ibi elaborandum non sit, ne zizania luxuriantia bonis frugibus officiant. Itaque, interpretantes dictum quoque Nobis, quod prophetae Deus dixerat: Ecce con- slitni te hodie super gentes et super regna , ut evellas et destruas ... et aedifices et plantes,27 quaecumque erunt mala prohibenda, bona provehenda, quantum erit in Nobis, summo usque studio curabimus quoad Pastorum Principi rationem a Nobis administrati muneris placeat repetere. 15. Iam nunc igitur, Venerabiles Fratres, cum vos universos primo litteris affamur, commodum videtur Nobis nonnulla attingere capita rerum, quibus praecipuas quasdam curas adhibere decrevimus: ita, maturantibus vobis vestra opera adiuvare Nostram, maturius etiam optati fructus exsistent. Principio, quoniam in omni hominum societate, quavis de causa coiverint, ad successum communis causae maxime interest socios in idem summa conspiratione conniti, omnino Nobis faciendum est, ut dissensiones atque discordiae inter catholicos, quaecumque sunt, desinant esse; novae ne posthac oriantur; sed ii iam unum idemque omnes et sentiant et agant. — Probe Dei Ecclesiaeque hostes intelligent, nostrorum quodvis in propugnando dissidium sibi esse victoriae: quare illam habeant usitatissimam rationem, ut cum catholicos homines viderint coniunctiores, tum, callide iniicien- tcs eis discordiarum semina, coniunctio- nem dirimere nitantur. Quae utinam ratio ne ita saepe ex voluntate eis evenisset, tanto cum religiosae rei detrimento! Itaque ubi potestas legitima quid certo praeceperit, nemini fas esto negligere praeceptum, propterea quia non probetur sibi: sed quod cuique videatur, id quisque subiiciat eius auctoritati, cui subest, eiquc, ex officii conscientia, pareat. — Item nemo privatus, vel libris diariisve vulgandis vel sermonibus publice habendis, se in Ecclesia pro magistro gerat. Norunt omnes, cui sit a Deo magisterium Ecclesiae datum: huic igitur integrum ius esto pro arbitratu loqui, cum voluerit; ceterorum officium est, lo- quenti religiose obsequi dictoque audientes esse. In rebus autem, de quibus, salva fide ac disciplina, — cum Aposto- licae Sedis indicium non intercesserit — in utramque partem disputari potes!, dicere quid sentiat idque defendere, sane nemini non licet. Sed ab his disputationibus omnis intemperantia sermonis absit, (piae graves afferre potest offens’ Jerem. I. 10.
