Tóth Péter: A lengyel királyi kancellária Libri Legationum sorozatának magyar vonatkozású iratai II. 1526-1541 (Miskolc, 2003)

mus id patefacere vestrae illustrissimae dominationi, quae promittit operam, studiumque suum, ut omnia ad concordiam et bonam amicitiam reduci possint. Cupit praeterea vestra illustrissima dominatio, ut illi significaremus modum aliquem, per quem isti principes invicem dissidentes ad concordiam induci possent, offert quoque curam et solHcimdinem suam, per quam efficere contenderet, ut serenissimus rex Ferdinandus ad decentes conditiones pacis et concordiae flecteret, ne sub occasione hac discordiae eorum Turcus quod reliquum est, occupet. Et ipsa facimus, quae ante aHa nobis a vestra illustrissima dominatione per oratores et Htteras significata sunt, ad quae etiam nobis articulatim vestrae iUustrissimae dominationi ita et ut res est, respondere voluimus. Quia vero ea omnia ex puro eius erga nos amore et syncero animo, prout ipsa scribit et nos omnino credimus, manarunt et processerunt, agimus et habemus ilh gratias maximas, referreque etiam per omnem occasionem omni amicabih officio promittimus. Serenissimum vero regem Joannem, regem scihcet unicum et Christianum vicinum, et affinem nostrum, varhs casibus et gravibus pericuHs agitatum ad extrenrumque iam bello, discordiaque suorum e regno pulsum, ad regnum nostrum confugientem, ut officium erat Christiani principis, suscepimus, quo respublica Christiana et singuH confmes, vicinique popuH paci et quieti suae plurimum queant consulere. Neque enim Hbero et Christiano principe dignum opus videretur vicinum et affinem principem in tanto eius casu et calamitate ad nos confugientem excludere, qui si ad Turcos vel ahorsum se contuHsset, capere forte consiHa potuisset, vel etiam coactus fuisset, quibus et Ungariae regnum et multae aHae Christianae provinciae ac respubHca Christiana in perniciem deveniret, atque ita credimus mehus contigisse tam serenissimo regi Ferdinando, quam universae Christianitati, quod et serenissimus rex Joannes ad nos potius, quam aHorsum se contulerit, quodque etiam nos illi receptum in domirdis nostris non negaverimus. Subditi autem nostri ab antiquo gaudent ea Hbertate, qua donati sunt dudum ab antecessoribus nostris, ut cum nos iUorum opera et servitate non indigemus, possunt Hbere ad cuiuscumque principis stipendia proficisci, modo ille princeps non sit hostis vel adversarius noster. Quorum tamen petitionibus, iuribusque et privilegiis non obstantibus, vetuimus nos olim et statim ab initio et pubhcis edictis, ne ullus ex eisdem subditis nostris abiret in externa stipendia. Quae res non mediocriter turbavit animos subditorum nostrorum non tam praesentium, quam futurorum eventuum contemplatione et prospectu, sed nos nihil moverunt clamores et praeces eorum, tantum enim apud nos valuit necessitudo et amicitia serenissimi regis Ferdmandi. Qaeritur quidem de nobis et ipse serenissimus rex Joannes, qui istis edictis nostris reputat sibi a nobis apertam ittimicitiam declaratam, cum potius si istius utriusque principis amicitiam Hlaesam voluissemus, non alterius commoditates sequi et complecti debeamus. Haec autem edicta nostra inteUigi non possint de serenissimo rege Ferdinando, qui cum habeat sufficientiam gentium, non opus habet subditis nostris. Sibi vero eorum usum adiuvere est inknicitiam atque hostihtatem ostendere et exhibere, idque in serenissimi regis Ferdinandi et commodum, et non mediocre auxihum. Non enim multum interesse, an quis famihco homini usum panis, escaeque quomodoHbet adimeret, vel eum