Tóth Péter: A lengyel királyi kancellária Libri Legationum sorozatának magyar vonatkozású iratai II. 1526-1541 (Miskolc, 2003)
De qua cum ad nos ipse serenissimus rex Ferdinandus scripserat, quaestusque fuerat de rege illic adversus pacta et iura sua electo et coronato, nos vero rescripseremus responsuros nos eius maiestati per nunctium nostrum, quem ad visendam maiestatem suam et serenissimam neptem nostram mittere destinaveramus. Supervenit utriusque maiestatis orator et consiliarius magmficus Joannes Mrakessz et de hiisdem rebus nobiscum egit, postulans a nobis utriusque maiestatis nomine consilium et auxilium ad regnum ipsum Hungariae recuperandum et regem illum exturbandum. Ad quae potulata declarabit ipse orator noster nemine quidem esse, cui concedamus, ut plus, quam nos faveat omnes felices successus earum utrique maiestati, neque ambigere nos, quin et regnum Hungariae, et tota respubUca Christiana commodius a domo caesarea, quam ab ullo alio principe defendi et salvari posset. Habere item nos in memoria, quantum nobis maiestates suae cum a divo olim Maximikano caesare, cum etiam a defuncto serenissimo rege Wladislao, fratre nostro sint commendatae, verum de praestandis suppetiis iiihil omnino hoc adversissimo tempore nostro nos ilk polkceri posse. Eo enim angustiarum deductum esse regnum nostrum, ut a vicinis potentissimis hostibus, praesertim vero a Thartaro, quem Thurcus in hoc constituit, continuo etiam hieme praeter soktum acerrime infestetur. Unde tantum abest, ut praestare possumus auxikum akis, ut etiam ipsi akorum auxiko, quod hactenus nemo praestare curat, plurimum indigeamus. Quam autem non ficta sit haec excusatio nostra, facile vel hinc maiestates suae cognoscere possunt, quod kcet serenissimum okm regem Ludovicum fiki loco habuerimus, isque non minus, quam maiestates suae commendatus nobis fuerat, tamen in pkssimo eius beUo ac in summo eius discnmine non potuerimus ilkus maiestati, quod omnium maxime cupiebamus, uUas suppetias ferre. Cum enim Thurcus Hungariam agressus erat, sublegavit Thartarum, qui nos, data opera, domi distineret et viribus omnibus infestaret, quod usque huc facere non cessavit. Et kcet hks diebus miktes nostri ex Dei benignitate insignem ex illo victoriam reportarunt ita, ut supra viginti milka hostium caesa sint et profkgata, tamen ea est eorum multitudo, ut subinde veluti hydriae capita succrescant. Petet igitur orator noster maiestates suas, uti has rationes nostras boni consulant, neque akorsum vertant, quin ut res est et amor noster mutuus exposcit. Namque consikum nostrum requirunt de iustitia sua vindicanda, utcumque non satis comperta sint nobis ea pacta et iura maiestatum suarum, de quibus nihil nobis praesentibus actum meminimus, nec id quoquomodo consulere veUemus, quod honori et accessioni earum officeret. Tamen considerantes in quanto discrirmne constitutum sit regnum Hungariae, quamque iam in ipsis faucibus hostikbus haereat, cognoscentes plane, ut si arma et infestatio Christianorum accederent, quam facde hac occasione communis hostis non solum regnum ipsum Hungariae, sed etiam universam rempubkcam Christianam oppnmere posset, censemus et consukmus ex animo, ut akis potius honestis modis et conditionibus ius maiestatum suarum requiratum, quam tumultu belUco exigatur, ne ulcus asperius tractatum universo corpori exitium afferret.
