Tóth Péter: A lengyel királyi kancellária Libri Legationum sorozatának magyar vonatkozású iratai II. 1526-1541 (Miskolc, 2003)

Consitiariis maioribus regni Poloniae Reverendissime in Christo pater, sincere nobis dilecte! Fuit apud nos imperatoris et regiae Romanorum maiestatis nunctius, contendit a nobis summo studio utriusque nomine, ut atiquem ex senatoribus regni nostri ad caesarem Turcarum mitteremus, petitum ab eo, ut ex ea, in qua esse dicitur magnificus Iheronimus a Lasko palatinus Syradiensis custodia, liberum eum dimitterent. Cui nos respondimus nobis integrum non esse legatum in Turciam mittere praeter scientiam et consensum regrti nostri senatorum, ad eos itaque nos relaturos et quidquid de consiko eorum decreverimus, utramcumque in partem de eo maiestates eorum certiores evestigio facturos. Ut itaque promissio nostro satisfaciamus, hortamur paternitatem vestram, ut suam nobis de mittendo legato sententiam perscribat. Nos ertim dum et serenissimos fratres offendere veremur et una metuimus, ne legati haec missio ahquid regno nostro detrimenti adferat, utrum satius sit mittere, nec ne, statuere satis non possumus, patemitatis vestrae ea de re consitium expectamus. Quoniam vero absumus a regno nostro longius, hac quoque de re detiberationem suscipiendam mature duximus, ubi locorum et ad quem diem comitia nobis sunt edicenda? Quare de hoc ipso quoque suam nobis paternitas vestra sententiam perscribat. Nos vero pro viriti nostra dabimus operam, ut constitutis magni ducatus huius nostri ratiortibus ipsi ad comitia, Deo nos bene iuvante, venire queamus. Quam bene valere optamus. Datum Vilnae, vigesimasecunda die Mati, anno Domini Millesimo quingentesimo quadragesimo primo, regrti nostri XXXV-to. Scheda unicuique in litteras imposita Redtit ex Hungaria alter ex oratoribus nostris, venerabihs Andreas Czarnkowszki scholasticus Cracoviensis, secretarius noster, is narravit nobis, cum posthabita coUoquia cum tis, qui Budae sunt consitiartis, in arcem ad serertissimam ftiiam nostram, ubi diverterant et legatione functi erant, redire voluissent, se ad portam civitatis ductos esse et exire inde iussos nuUo prorsus comitatu, summa cum nostra ignominia, non salutata etiam seremssima fitia nostra, quae cum eius rei nunctium accepisset, in tantum incidit moerorem, ut artimi detiquium pateretur. Cum itaque tanta simus ab ipsis affecti contumetia, cumque salus serenissimae fihae nostrae in dubio versetur, quae tanquam in carcere in arce Budensi detinetur, neque ullus ei patet exitus, neque nostris legatis ad eam ingressus, hortamur sanctitatem tuam, ut pro fide atque officio suo suam nobis sententiam perscribat, quid et de rationibus serenissimae fitiae nostrae perturbatis et de legatis nostris contra ius gentium violatis nobis esse statuendum censeant? Magnificus Andreas a Gorca in castris est sereitissimi Romanorum regis omnia pencula aditurus, dum illi succurrere queat. Sed nos providere cupientes, ne quoddam ex eo regnum nostrum detrimenti capiat, ex castris eum excedere iussimus. Quid porro nobis sit, sanctitatis tuae consiUum expectamus.