Tóth Péter: A lengyel királyi kancellária Libri Legationum sorozatának magyar vonatkozású iratai II. 1526-1541 (Miskolc, 2003)

set, ut statutum omnino habuerit tam suo, quam fihi sui nomine nobiscum non nisi honestam concordiam et compositionem inire et tradita nobis Buda se se gratiae et clementiae nostrae submittere veUe, verum serenitatem suam quominus id, quod statuerat, efficere potuerit per ipsius consiUarios Hungaros, fratrem sciHcet Georgium et eius compUces nedum lmpeditam, sed etiam ipsum oratorem et altemm quoque, qui prior descenderat, tanquam suspectos regina insalutata civitate extrusos et pedestres actutum exire coactos fuisse, qui postquam ad castra nostra pervemssent, ibi tandem inter eos convenisse, ut prior Ule orator ad serenitatem vestram nuntiatum, quae acta essent, quaeque ilUs accidissent, reverteretur. Ipse vero comes a Gorca ad nos denuo se conferret, qui itaque praemissis nobis enarratis subiunxit, quod quamvis non haberet in mandatis a serenissima regina IsabeUa quicquam ampUus nobiscum agendi, tractandive, quod quidem accedisset propter inopinatam et insperatam ipsorum oratorum ex civitate Budensi eiectionem, se tamen pro debito functionis suae ac fide erga serenitatem vestram atque adeo ipsam serenissunam reginam IsabeUam omittere non potuisse, a nobis etiam atque etiam magnopere petere, ut cum videremus per eam non stare quominus amicabiU compositione potius, quam vi et armis ius nostrum adipisceremur. VeUemus ipsius serenissimae reginae ac fihi sui digna, clementi, paternaque ratione habita modum et ordinem adhibere, ne in tanto armorum strepitu quoquomodo laederentur, utque praeterea sibi in castra nostra redeundi potestatem faceremus, ut UUc rerum eventum expectando etiam serenissimae reginae Isabellae in hac ipsius calamitate qualequale solamen, quod ex eius praesentia in castris perceptura esset, praeberet. Nos quidem his omnibus intellectis de ea ignominia, quae tam serenitati vestrae, quam serenissimae reginae Isabellae, fihae suae et ipsis oratoribus ita immerito illata dicitur, magnam molestiam, disphcentiamquc cepimus et utrique oratori tanta iniuria nuUo habito serenitatis vestrae et lpsius serenissimae fihae respectu affectis, clementer condoluimus. Quantum autem ad nos attinet, responchmus nos non dubitare serenitati vestrae ac ipsius seremssmiae fihae iamdudum optime cognitum, perspectumque esse, quanti semper fecerimus amicitiam, benevolentiam ac sanguinis coniunctionem, quae nobis cum serenitate vestra et UUus fiha, regina IsabeUa intercedit, quanto proinde studio ab initio obitus quondam regis Joannis laboraverimus, ut clarissimum ius nostrum non armorum et beUi via, sed magis benevolentia, benignitate et mansuetudine obtineremus, quamque ampla eidem reginae Isabellae saepe proposuerimus et obmlerimus, perque nos nunquam stetisse, quominus amicabihs transactio succederet et ne res illae ad praesentes difficultates prolaberentur, verum cum nuUas propositiones, nuUas conditiones, quanmmvis honestissimas locum habere posse, videremus ahter nos facere non potuisse, nec debuisse, quam ut ius nostrum quocumque etiam modo prosequeremur ac utcumque mviti et nolentes ad arma tandem prosiUremus. Id, quod nos nedum pro iuris nostri assecutione, verumetiam necessario ac totius regni ac universae Christianae reipubhcae beneficio, maxime imminentibus iam Turcis et nedum Budam, quam totum regnum occupare conantibus impraesentiarum quoque facere oporteat. Porro memores nos arctissimae Uhus coniunctionis inter nos et serenitatem vestram, iUiusque serenissimam fUiam mihtantis, memores etiam paterni plane amoris nostri, quo eandem serenitatis vestrae fiham hactenus semper prosequuti sumus, nos iam antea supremo expeditionis nostrae commissario, rehquisque gentium mearum