Tóth Péter: A lengyel királyi kancellária Libri Legationum sorozatának magyar vonatkozású iratai II. 1526-1541 (Miskolc, 2003)

tam cito non possint, a serenissimo domino Romanorum rege honesta illi tiiterim conditio atiqua offeratur. Hoc nobis et aequius, et tutius videtur, illud speciem quidem habet splendoris et digrtitatis, sed praeterquam, quod perficiendis spes pertenuis est, summo est etiam cum periculo cortiunctum. Quod si ad pacta adiecit animum, omnia faciet orator noster, ut ea quoad eius fieri possit, brevissimo tempore praestentur, interim vero honestis conditionibus cum maiestate eius transigatur. Sin autem consitiis atiquorum adducta regnare matit ftiium, hoc illi declaret nos cogere quidem illam non posse, ut id consitium repudiet, sed nobis tamen minime probari, quod quantum sit in ea re discriminis videamus. Si quid contra consitium nostrum egerit, nihil esse, quod de nobis postea quaeratur, neque enim et nos, et regnum nostrum ultimum in discrimen adducere vellemus. Quod si eaedem latae fuerint conditiones serenissimae fitiae nostrae, quae ante menses atiquot per commissarios serertissimi regis Romanorum propositae ei fuerunt, nobis qitidem eiusmodi videntur, ut non omnino spemendae fuerint, sed iudicio tamen, arbitrioque uti serertissimam fitiam nostram, cuius res maxime agitur, volumus. Quae tamen gratius nobis fecerit, si vel eas atiquas conditiones non repudiabit, quae ilti otium cum dignitate adferre posse videbuntur. Cupimus enim pro animo erga illam paterno quieti iltius et tranquillitati cumprimis prospectum, ut ne in istis bellorum incendtis aut ipsius serenissimae fitiae nostrae, aut nepotis nostri charissimi salus atiquod in discrimen adducetur. Conditiones itaque aliquas honestas propositas si ilti et consitiartis eius tutae videbuntur, per nos quidem ut accipiat, ticebit et statim, ut costitutum atiquid de iltis fuerit, Buda serenissimo Romanorum regi cedat. Quod si per consitiarios Budenses facere non posset, ut cum serenissimo domino Romanorum rege conditionibus transigatur, ut una cum fitio suo infante Buda ntigraret, vel eum ipsum deserendum, si atiter fieri nequiret, potius censemus Budaeque relinquendum, quam ut commorando istic diutius non se modo serenissima fitia nostra, sed et nos, regnumque nostrum in periculum adducat. Qua ratione autem cavere debeat orator noster, ne Turcarum caesaris artimum offendat, iltius prudentiae comntittimus. Quod tempus attinet, intra quod satisfieri pactis per serenissimum dominum Romanorum regem vellemus, id quoque iudicio oratoris nostri committimus. Qui nihil de eo statuet authoritate nostra rtisi de sententia serertissimae fitiae nostrae, cui quicquid erit visum hac de re atque adeo de quibusvis conditionibus, id nobis quoque probabitur. Si vero contingat, ut dubitet serenissima fitia nostra aut de tempore, aut de conditione suscipienda et per tempus fieri possit, ad nos referri vetimus, ut nos, qui pluris facimus, quam quisquam atius mortalium, serertissimam fitiam, nepotemque nostrum consilium ilti nostrum impartiamus. Proinde si videbitur oratori nostro accipiendas esse conditiones, quas proposuerit sanctissimus Romanorm rex, serenissima vero fitia nostra atiquorum consitio adducta arnpere eas dubitaverit, hortabitur illam nomine nostro, ut ne statim repudiet, sed detiberando potius censeat ac ad nostram voluntatem, informationemque referent. Hoc et iltius erga nos pietate dignum fuerit et rationibus iltius cumprimum conducet. Nos ertim consitia nostra non nisi utititate ipsius, nepotisqe nostri dirigemus.