Tóth Péter: A lengyel királyi kancellária Libri Legationum sorozatának magyar vonatkozású iratai II. 1526-1541 (Miskolc, 2003)

in Transilvaniam Emericum Bebek et Nicolaum Thomary cum mandatis, ktterisque suis tentandi, solkcitandique regnicolarum animos causa, ut sub fidem scikcet, imperiumque ilkus veniant, ablegasse. Id quod omne maxime nos perturbare debet. Sed harum rerum omnium culpam magis certe fratri Georgio, quam serenitatis vestrae fihae, quantumvis eam a noxa penitus hberare non possimus, adscribimus, cuius simul et sociorum suorum furorem, duritiemque merito execrari et detestari debemus, iureque cogimur. Quo enim magis communi istius regni saluti, securitatique consultum cupimus, ihudque ad desyderatam tot annis unionem, concordiamque, ut inde scihcet tanto et facihus conservari et a Turcarum iniuriis hberari possit, laboramus, eo magis nos in hac re a tam paucis hominibus privata quadam regnandi cupiditate accensis impediri angimur, indignamurque. Quod si seremtas vestra eorum cogitatus, conatusque recte expendat, cumque consihis, factisque nostris, quae obscura esse non possint, quaeque toti orbi Christiano uti salutaria probatum lri confidimus, dihgentius conferat, fore profecto nihil dubitamus, quin non solum causae nostrae aequitati, quae sibi pro tot arctissimarum necessitudinum inter nos vincuhs communis esse debet, magis, magisque favere incipiet, verum etiam nos, quo regno nostro primo quoque tempore potiamur, omni auxiho, opeque adiuvari oportere statuet, siquidem nos tranquilhtatem, incolumitatemque regni isti totis viribus parare contendimus, ilh pubhcam quietam perturbare summopere mtuntut. Nos ne in manus perpetui Christiani nominis hostis regnum ipsum (quod veluti praecipuum quoddam reipubhcae Christianae propugnaculum semper habitum fuit) perveniat, quam maximam possumus operam, smdiumque adhibere, laboramus. Illi ut nos a legittima regni possessione arceant, spretis foederibus a Turcarum tyranno, communi nempe hoste auxihum petere non erubescunt. Nos per unanimem concordiam, consociatasque omnium regnicolarum voluntates pristino nitore restituere et ex imrninentibus calamitatibus eripere nitimur, ilh privatis cupidibus saevientes, dominandique hbidine inflammati vel obcaecati protius regni statum non tam confundere, quam novis rursus et inexphcabilibus aerumnis, pencuhsque obruere et ad extremam quasi ruinam pertrahere student. Et ut nos vires, potentiamque nostram contra Turcarum rabiem pro conservando, deffendendoque regno conferre statuimus, ita ilh regnum, patriam nimirum suam depilare, necnon Turcarum faucibus dilaniandam obiicere parant, ut ad ahquod saltem tempus non tam regnare, quam imperioso dominandi fastu in miseros et affhctos regnicolas intoherabilem tyrannidem suam exercere possint, tantisper scihcet, donec Christiani sanguinis sitientissimus hostis, quem de subiugando Hungariae regno omnes vias, modosque astute, calkdeque quaerere certum est, de insperato nactus occasionem sibi comodam illos penitus omnes veluti rapacissimus lupus devoret. Ad id vero tam immane facimus prohibendum non nos tanrum, sed omnes etiam ahos principes, qui rempubticam modo religionemque nostram salvam volunt, cupiuntque sua studia, suasque opes certatim conferre debere, quis non videt, aut quis animadvertit vel sola amissa Buda, aut quoquo modo in potestatem Turcarum redacta quanta clades, quanta perrticies, quantus denique malorum pelagus inde non solum nostris, vestraeque serertitatis regnis et provinctis, sed uitiversae etiam Christianitati timendus et expectandus sit. Nobis autem haec ipsa pericula altiore cogitatione ad animi nostri iudicium revocantibus etiam atque etiam providendum, inque eam curam toto pectore incumbendum esse existimamus, ut ne Budam