Tóth Péter: A lengyel királyi kancellária Libri Legationum sorozatának magyar vonatkozású iratai II. 1526-1541 (Miskolc, 2003)

dum ipse tractaret cum regina, nosque certum sciremus, an nostris adhuc oblationibus acquiescere, vestraeque serenitatis voluntati moremgerere vellet, nec ne, aliqua ei ab exercitu nostro iniuria inferretur, quare tum in serenitatis vestrae gratiam et favorem, tum etiam pro filiae suae, nepotulique securatite non solum Budam oppugnari interdiximus, sed ipsam quoque obsidionem paulo post solui, indeque exercitum nostrum selectissimum quidem illum castra movere, alioque transferri iussimus, sperantes utique saepe dicti oratoris opera, studio, consilio, suasoque plane futurum, maxime vero proposita ab eo reginae lpsi serenitatis vestrae, patris nempe sui sententia, consilio, voluntateque cum votis, desiderioque nostro nulla ex parte, quemadmodum nobis idem orator confirmavit, dissidente, ut ipsa serenissima regina, serenitatis vestrae filia ad aequa conditiones iuxta honestissimam, paternamque prorsus oblationem nostram, necnon secundum initos cum serenissimo conthorale quondam suo concordiae tractatus condescendens, nobis civitatem et arcem Budensem ad manus nostras quocumque modo dari adhuc curaret, praesertim cum fratrem Georgium, llliusque complices, simul et officiales omnes illi iuratos, necnon cives tam Budenses, quam Pesthenses in Buda constitutos se et in potestate reginae et quodcumque ipsa illis iuberet, id eos subire paratos esse confessos constaret. Sed cum multi dies praeteriissent, rediens idem orator ad nos de serenissimae reginae Isabellae animo, voluntateque erga nos multa nobis grata, de illius vero consiliario, fratre Georgio, eiusque sociis plurima flagitiorum plena attulit. Nam reginam ipsam per omnia serenitatis vestrae voluntati, mandatisque obtemperari statuisse, tractatibus pacis stare velle, desyderio nostro circa ea satisfacere optare, sed cum sui iuris hoc tempore esse nequeat, quippe cum consiliarii sui non quae ipsa velit, sed quae illis videantur, faciant. Rogare nos, ut se oppressam et quasi in captivitate retentam consilio, auxilioque nostro iuvemus, ex ilHus verbis longo et diserto sermone narravit. Fratrem vero Georgium adeo insanabilem, imperiosumque esse retulit, ut vel reginam ipsam duriter tractare, omniaque ad stabilienda perniciose tyranmdis suae iacta iam pridem fundamenta immaniter agere non abstineat. Equidem quae de regina orator ipse in executionem illius dixit, in bonam partem accipere et interpretari, nobisque pro animi nostri facilitate, mutuoque inter nos sanguinis, affinitatisque nexu persuadere sustinuimus, sic sentire scilicet eam itaque esse, prout idem orator de ea nobis illius nomine explicavit, licet interim nobis cogitantibus multis causis occurrerent nos in suspicionem (ut libere et ingenue fateamur) trahentes, quod illa, quae ab ipsius consiliariis hucusque contra nos acta sunt, vix sine praescitu, consensu, nutuque et voluntate sua agi potuerint vel quia consiliarios suos ei iuratos esse sciremus, vel quia ipsa antea deliberationem suam ad serenitatis vestrae solummodo responsum, voluntatemque reiecisse nos haud lateret, quo nimirum habito statim id, quod serenitas vestra iussisset, suasissetque se facturam ostenderit, vel quia exploratum habere videmur eandem tum, cum certi oratores in filioli sui favorem ad Turcarum caesarem emandati fuere, credititias ad ipsum Turcam dare litteras non dubitasse, vel quia verisimile sit suarum rerum summam non penes unum atque alterum adeo in universum stare, quin alios ad se acciere potuisset, qui fortasse cum rectius et melius fratre Georgio sensissent, tum opera, consilioque suo illi reginae praesto esse, eamque apud plebem iuvare ac fratris denique Georgii consiliis graviter sententia sua obsistere voluissent et quivissent, vel quia paucis ante diebus cognoverimus ipsam