Tóth Péter: A lengyel királyi kancellária Libri Legationum sorozatának magyar vonatkozású iratai II. 1526-1541 (Miskolc, 2003)

nus Romanorum rex in serenissimam filiam suam, eadem esse perseveret, neque rationibus illius desit, si forte res ita postulaverit, ut serenissimae filiae serenissimi domini Romanorum regis auxiiium sit implorandum, quam iterum atque tterum illius maiestati regiae in protectionem commendat eius maiestas. Serenissimum dominum Romanorum regem esse eundem Hungariae regem coronatum non ignorat sacra maiestas regia. Neque est quisquam Christianorum principum, quem Hungariae regem esse maht, quam maiestatem eius, de cuius et magnitudine animi, et prudentia, et viribus cum serenissimi et excellentissimi fratris copiis coniunctis hoc sibi persuadet sacra maiestas regia neminem esse, qui contra impetum Christiani nominis hostium regnum id non tam armis, quam consiho rectius tueri possit et defendere. Est quidem ita natura comparatum, ut suos quisque hberos in amphssimo dignitatis gradu collocatos cupiat. Id avi quoque tanto faciunt impensius, quanto in nepotes suos maiore inchnatione voluntatis suae propendent. At sacra maiestas regia etsi cupit ipsa quoque nepotis sui rationibus pro dignitate prospectum, non hoc tantum, ut ille regnet, sed regnum Hungariae quietum sit et tranquillum, ut ne in Turcarum potestatem perveniat, contendit et elaborat. Semper eo fuit animo sacra maiestas regia, ut pubhcas rationes privatis anteponendas putaverit, neque quid sibi privatim, sed quid publice toti Christianae orbi expediret, id maxime attendendum, id sequendum esse duxerit. Hoc est enim vere regium habere in potestate motus animi, neque duci ac regi affectionibus, sed eas regere potius ac sub imperium rationis subiicere. Prima itaque semper cura fuit sacrae maiestati regiae de conservando Hungariae regno, de ornato nepote posterior. Quare hbenter concedit sacra maiestas regia serenissimo domino Romanorum regi ac tantum abest, ut impedire maiestatem eius veht, quo minus in Hungariae regno regnet, ut adiutum etiam pro virih sua cupiat. Hoc modo petit, ut quae dotis, quaeque antiphernae sive contradotis nomine serenissimae dominae Hungariar reginae partim data, partim promissa sunt, in iis ne maiestatem eius a quoque impediri patiatur, neve permittat, ut quis arces ilhus, castra, civitates, viUas et cuiuscumque generis possessiones armis invadere, etsi per iniuriam audeat vindicare. Deinde, ut fiho quoque serenissimae dominae Hungariae reginae, sacrae maiestatis regiae nepoti, ut perscriptum est in foederum conditiombus, quae inter maiestatem regiam Romanorum et serenissimum olim Joannem Hunganae regem intercesserunt, ita prospectum veht. Etsi de iis nihil praeter auditum habet sacra maiestas regia, nam quod dixit dominatio vestra, capita foederum istorum fuisse coram illa producta, tamen cum desponsa esset serenissima domina IsabeUa serenissimo Joanni regi, id nunquam factum esse sciat, verbo tantum ea prolata, non scripto data fuerunt. Haec si praestita fuerint a serenissimo domino Romanorum rege, abunde sibi sacra maiestas regia satisfactum putabit, cui nihU est amicitia et benevolentia seremssimi Romanorum regis prius aut antiquius, quam auctam veUet potius, quibuscunque posset honestis rationibus, quam violatam et aUqua ex parte imminutam. Non de eo soUicita est sacra maiestas regia, quam late ipsa imperet vel nepos eius, sed ut amicitia cum serenissimo Romanorum rege non modo retineri, verum etiam augeri, ut Hungariae regnum incolume possit conservari, in eo cura eius omnis consumitur. Poterat sacra maiestas regia collecto exercitu in Hungariam invadere, non deerant vires, non studia multorum, non, qui id faciendum suaderent vel impeUerent potius. Sed