Tóth Péter: A lengyel királyi kancellária Libri Legationum sorozatának magyar vonatkozású iratai II. 1526-1541 (Miskolc, 2003)

rum ac bonorum subditorum in sinceritatibus vestris officium clarissime elucescit, quod illis non solum hoc nostro saeculo in ore bonorum omnium summae laudi futurum est, verum et posteris temporibus in hominum memoria immortalem gloriam comparabit, quae post mortem serenissimae olim regiae maiestatis, domini vestri in tanta reipublicae perturbatione fidem et auctoramentum constanter in illius serenissima coniuge ac filio retincndam sibi existimant. Utinamque olim domini sui ea in re voluntatem quominus tueantur, nullis pericuhs absterreri se posse ostendunt. In eo, quo constanti instituto suo consilium et praesidium nostrum implorant, ut una cum illis serenissimae reginalis maiestatis, fihae nostrae ac dulcissimi nepotis saluti tempori consulamus, quod quantopere pietatem paternam attineat, intelhgamus, nec quidquam nunc animum nostrum maiore conficit cura ac sohcitudine, quam ut in iis mscriminibus serenissimam fiham nostram una cum ilhus maiestatis filio ac turbatissimo hoc regno positam in optimo statu constitutam videamus. In idque quantum viribus nostris effici poterit, omnem curam ac dihgentiam intendemus, nec omnia, salva dignitate maiestatis nostrae, tentare dubitamus, ut sinceritates vestrae postea intelhgant nos nihil, quod ad pietatis et vicinitatis ius nobis semper sanctissime cultum pertinere arbitraremur, praetermisisse. Quod autem praesidium nostrum iam tempori implorant magnum in mora periculum situm affirmando et iam edi bellorum primordia a factione Germanica scribunt. Etsi haec summo, ut par est dolore ac animi anxietate legeremus, tamen etiam nunc quoad fieri potest, ne res ad atrocis belh magnitudinem excitetur, cavendum omnibus modis arbitramur, praecipue cum nondum legati ex Turcia redierint, qui si quam spem illinc pacis et tranquilhtatis in regno adferrent, expectandum est, ne si forte, quod Deus avertat, bello propemodum civih regnum incendatur. Hanc sibi occasionem hostes, qui vestro sanguini fortasse inhiant, oblatam gauderent, quod etiam sinceritates vestrae in htteris suis satis prudenter prospicere se dicunt. Interim autem sic constitutis rebus quietis et tranquilhs consihis pericula haec amovenda nobis videntur, pacemque et dignitatem regni vestri tractatibus ac aequis conditionibus tentandam prius, quam armis mdicamus. Quieta enim consiha affhctis rebus plus, quam aspera et turbulenta profuisse compertum est. Haec plane est nostra hoc tempore sententia, quae non videmus, quo pacto a sinceritatibus vestris possit improbari, cum dignitati et paci pubhcae quam optime prospectum esse cupimus. Quod autem nostram voluntatem attinet, prospiciendi rebus serenissimae fihae et nepotis nostri, in ea vobis desperandum non est. Communem nobis cum vestris sinceritatibus hanc curam et sohcitudinem esse existimare omnino debetis. Angit enim nos plurimum ac excitat pietas et vicinitas, omnem itaque rationem tutam et honestam tuendi serenissimae fihae nostrae ac ilhus fihi, vestrumque omnium, quos ista fide ac constantia in suas maiestates esse perspicimus a nobis expectatae, polhcemur enim nobis de legationibus iis, quas ad conservationem omnium serenissimae fihae, nepotis et regni rationum hoc tempore ubi videbatur, expedire fecimus, quod gratum ahquem sint nobis concihaturae exitum. De quibus tum, cum nobis certi ahquid in alterutram partem constiterit, sinceritates vestras certiores faciemus. Nunc si quidem quod praesichi genus vestris rebus constituamus, non satis reperire possumus, neque si quid sit eiusmodi tutum esse, ut htteris committatur, arbitramur. Unum hoc iterum, iterumque vestris sinceritatibus persuasum sit nos quantum dignitas nostra patietur, rebus illa-