Szily János: Instructio venerabilis cleri dioecesis Sabariensis (Szombathely, 1855)
59 delicta, si quae sint adhuc expianda, ac peccati reliquias abstergit, et aegroti animam allédat, et confirmat, magnam in eo divinae misericordiae fiduciam excitando, qua infirmus sublevatus, et morbi incommoda, ac labores levius fert, et tentationibus daemonis, calcaneo insidiantis, facilius resistit, et sanitatem corporis interdum, ubi saluti animae expedierit, consequitur. Trid. Sess. 14. c. 2. de Extr. Unet. Hac de causa suos commoneant, ut quamprimum vitae periculum animadverterint, antequam sensibus destituantur, se, aut alium Sacerdotem fine hujus sacramenti suscipiendi advocari curent, ad illud suscipiendum per accuratam confessionem, et s. viatici sumtionem se parent, atque illud maxima divinae misericordiae fiducia recipiant. Eximant ab eorum animis falsam prorsus opinionem, quasi sumta Extrema Unctione aut difficilius resanarentur, aut plane citius e vivis excederent; atque doceant, potius per hujus sumtionem non solum animae se consulturos, sed etiam corporis sanitatem nonnunquam recepturos esse. Dum autem Parochi, et parochiarum Administratores ad aegros vocati fuerint, nullo sub praetextu lergiversentur, sed omni tempore diurno, et nocturno, sereno, et nimboso, commodo, et incommodo itinere summa cum promplitudine accurrant, paterna charitate consolentur, sacramentisque morientium vel absolute, vel conditionate, prout videlicet dispositos invenerint, provideant. Universim namque omnes moribundos, nisi manifesti peccatores fuerint, ad minus sub conditione absolvant, et extreme ungant eo, quod semper dubitari possit, num per signa vitae, et per ipsos ronchos mortuales haec sacramenta non exposcant. Si enim quovis tempore gregi suo diligenter invigilare, et inservire debent: ultimum certe servitium in mortis articulo quam fidelissime praestare obligantur. Quod si in hoc genere quospiam desidiosos esse, aut plane ex ipsorum incuria vel sine Baptismo, vel sine morientium sacramentis aliquos decessisse compererimus, eosdem severissime plectemus. Verum si se Patres, et Pastores animarum esse meminerint; confidimus, quod non solum vocati ibunt, sed etiam non vocati de infirmis parochiae suae inquirent, eos ingenti cum zelo accedent, et solabuntur, neque contenti erunt, eosdem necessariis providisse, sed etiam postea illos visitabunt, salutaribus monitis ad aeternitatem disponent, et animabunt; quin si egentes fuerint, corporali etiam eleemosyna adjuvabunt. Hac sane ratione bonos Pastores, qui animam suam dant pro ovibus suis, se esse ostendent. Hoc modo summum animarum nostrarum Pastorem Christum Jesum sibi ita propitium reddent, ut hanc ipsorum erga proximos charitatem gratia finali coronet. Postquam autem Deo placuit, quempiam e vivis evocare, solliciti sint, ut corpus defuncti decenter curetur, et debito tempore, et modo terrae mandetur. Hinc ad probandam expositi veram mor-
