Revista Catolica, 1905 (6. évfolyam, 18-24. szám)
1905-02-15 / 18-20. szám
REVISTA CATOLICA. 294 In sfir^it boerul ajunsä si se deslu^i in grabä tótul: peste un ceas, cel mult doauä avea sä vie o furtunä cum nu s’a pomenit de mult. Peste dealul dinspre sat nu se vedea, dar la apus norii se grämädesc sugrumändu-sä, íntunecati de mänie, §i fierb cum fierb cäzanele cu smoalä din iad. Un vijeit surd si un vuet fuerätor se desprinde cäte-odaät de acolo de de-asupra, si ajunge pänä jos ca prevestirea unei räzbunäri cumpiite. Nu va trece mult §i se va incinge cerul intreg cu muntt de nori, cári apoi tunänd se vor präbusi peste pämintul ars de secetä Pe dl Vilmo§ nu-1 mint semnele. De cäte-ori s’a stirnit o ceatä deasä de-asupra Mägurelelor, tot- deauna färä gres, au venit furtuni mari. Ri acum de acolo a isvorit furtuna. Si acolo a remas §i acuma, dupä-ce norii se imbulzau mai departe cuprinzänd apusul intreg, ca un ochiu uria§ vi- nat, semn cä vor mai izvori incä §i alti nori itn- povärati de furtunä. Vestea se läti ca fulgerul intre muncitori, §i toti se puserä pe lucru, ca §i cänd ar fi odib- nit de o säptämänä. Biri^ii, cari venirä se ajute, se mestecarä §i ei intre ceilalti lucrätori. Si dl Vilmo? i§i freca pälmile ca de un ger cumplit ?i alerga in toate pärtile. Logofätul rägusise, — desi nuinai era nevoe de indemn, cänd oamenii aceftia munceau ca ne§te desnädäjduiti. Cäma§a Danescului o puteai stoarce in- treagä-intregutä. Pe fruntea ingustä, pe obrajii palizi, boabele de sudoare ca alunele, lunecau fäcänd pärae. — Unde era coarda mai groasä i§i implinta furca lui §tra§nicä, cu coarnele pärlite, si trupul uria§ se apleca inainte. Grämada de fän dinaintea lui pornia cu un sunet uscat. §i cänd tot impingänd inainte, ajungea la cäpitä avea inaintea sa un car de jumätate de fän. Cinci in§i abia räzbiau sä puie pe cäpitä ceea ce stringea el. Ochii ii ardeau ca de friguri, §i cäte-odatä i se pärea cä-i pätrund prin cap incolo. Dl Vilmof, cu toatä nelinistea ce-1 stäpinea, nu putu sä nu bage de samä munca aceasta de uria§. Odatä, cänd trecu pe längä el, ii zise: »Pläte?ti un corn de tarä, bade Ioane«. — Dar Dänescu nu-i räspunse nimic, sä poate cä nici nu l’a auzit: — Fänul de vr’o treizeci de carä era incä ne adunat, cänd uria§i cu trupuri ne- gre, amenintätoare. lunecarä peste deal, svircolindu-se. Ferbiau, säto^i de räzbunare. Nime n’ar fi crezut sä sosascä a?a de ingrabä. — Dar väz- duhul se intuneca mereu, indatä ce soarele sä topisä in noaptea neagrä a norilor. Vijeitul surd se auzia tot mai deslu^it, trupurile uria§e aler- gau tot mai repede, §i cei dintäi picuri mari, prinserá a izbi rar, unde §i unde. — Stäpinul vedea cä nu e scäpare pentru-ce e mai pe jos, §i nu-$i mai freca mänile, dar logofätul era des- nädäjduit. Glas numai avea sä strige, ci acum ameninta cu pumnii. Picurii grei bäteau tot mai des, ?i intr’o clipitä tot seninu! a fost inghitit. Pe sub norii grei. negrii, alergau ca bätute de vint fumuri albe. De-odata goana nebunä incetä, §i in locul picurilor mari, se strecurau vine groase, dese, puternice de apä. Fänul numai era bun de strins acum, si lucrätorii se adäpostirä pe la cäpite cu stäpinul §i cu logofätul cu tot. Numai Dänescul aduna incä coardele groase, §i inchipuia din cäte trei ridicäturi capite mai mici. — Cäma§a i sä lipisä de spate, de brate, §i muschii de fer a trupului, se mi^cau iritati. — Dela n vreme aburii incepurä sä se ridice din trupul lui. Ei insä muncia mai departe cu capul gol. — Ceilalti nu vor fi bägat de samä cä el a remas a- colo. — Ploia tinuse un ceas ?i cänd lucrätorii se ridicau de prin ascunzi§urile ce §i le fäcuserä in cäpite, badea Ion gätasä aproape tot fänul de strins. — Se cruciserä cu totii. De bunä samä ü lipse?le vr’o doagä. Auziserä cum s’a schimbat el de o vreme bunä acum, cum §’a pierdut cum- pätul in toate, dar ceea-ce fäcea el acum era lucrul unui smintit. Dacä nu va §ti el cä finul ud nu se pläte?te sä-1 aduni, apoi eine sä §tie altul in sat ? Dar stäpinul se puse iar pe gänduri. Omul acesta care nu se mai poate stäpäni la nimica, e un om ce miroasä a primejdie. Pläte?te un corn de tarä, vorbä sä fie, dar viata pläte§te mai mult ca lumea intreagä. A§a dar de ce sä-§i pue viata in primejdie? I?i aducea iar aminte de pumnii aceia incle?tati de fer, cum s’au frecat unul de altul ca §i cänd ar fi rupt ceva, atunci cänd il fruntase, ?i se hotäri din nou, ca sä-1 trimitä in §tirea Domnului cát mai curänd. Fe- mea va putea träi ea cumva, §i copila§ii sunt märi^ori, iar Ion va lua §i cu puterea dacä nu-i
