Revista Catolica, 1905 (6. évfolyam, 18-24. szám)

1905-02-15 / 18-20. szám

REVISTA CATOLICA.

295

vor da de bunä voe. A§a om mai rar. Pagubä de el! —

*

* *

Dänescu insä a doaua zi nu se mai putu ridica din pat. Junghiuri grele ii täiau räsuflarea ferbintelile il räduseau, §i el sä svircolea in patui särac, färä odibnä. — Lelea Anutä cu ochi rätäciti ii punea cärämizi incälzite pe cuptor, la capul pieptului, si din cänd in cänd se oprea inaintea icoanei Maicii Domnului cu ochi intre- bätori. Apoi lacrämile ii scäldau fata palidä, moartä. — Ori cat era de nenorocit omul acesta cu patimile lui, totu^i era bärbatul säu. Fläcäul acéla voinic $i rumen, sfios ca o falä mare pänä nu päräsise satui. Bärbatul harnic din cei dinläi ani a gospodärii-lor fericite. — Poate nu el poarlä vina cea mai mare cä a ajuns acolo unde se aflä astäzi cu totii!

Gändurile acestea si tänguirile ei, nu aju- tau de data asta nimica. Nici eärämizile ferbinti ce i le punea la capul peptului. Pärea cä incä mai mult, il umplu de junghiuri si de chinuri. — Dumnezeu stie ce boalä dasä peste el.

Dar colo pe la ojina cea bunä Dl Vilmo? veni afarä la inspectie si cänd auzi cä Dänescu e bolnav greu, indalä tresäri, §i-i veni in minte munca lui nebunä de eri, pe ploaia aceea, ce curgea de pärea cä s'au desfundat cerurile de- asupra, §i cä are sä se präbusascä tot ceriul peste capetele oamenilor istoviti de muneä.— De bunä seama, nu putea sä scape intreg din munca aceea, — ar fi fost o minune. — Dar totu?i ca asa in grabä sä se arete urmärile, nu ar fi cre- zut. Apoi ii veni in minte: »La omul acesta toate sunt grabnice«.

Dl Vilmo§ inträ in casä sä vadä cum ii mai este. Lelea Anutä incepe sä plängä §i mai cu amar. Dar boerul sä apropie de pat. Era färä indoialä aprindere de plämäni. Boala inainta repede §i nu era timp de pierdut. Indatä e$i si trimisä cäruta la ora? dupä doctor. Ce e §i viata asta, Doamne, se gindi dl Vilmos. Omul acesta, care eri ar fi putut sä rästoarue pe zece in?i de odatä numai cu o mänä, acum se svircolea neputincios, pe scändurile tari ale patului. — Puterea aceea uria§ä, acum se topea väzänd ou ochii.

Doctorul veni in grabä, cu doctoriile gata, I

dupa ce servitorul ii spuse cum s’a bolnävit Ion. Il cercetä cu deamänuntul, ^i spusä cum avea sä-i dea leacurile aduse. — Peste zi ii adu- ceau Dänescului de-la curte mäncäri mai usoa- re. Mila aceea, care o simtisä boerul cänd veni lelea Anutä sä-1 roage sä-i primeascä la casa sa, acum se de^teptase din nou. Si nu-?i mai aducea aminte de purnnii stringi a lui Ion. Il vedea numai in munca aceea desnädäjduilä, uria^ä dela strinsul fänului, §i simtia cä tre- bue sä-1 ajute pe omul acesta, care slujindu-1 cu prea mare credintä ajunsä la pat. — Une-ori un fei de multämire il cuprindea, cä omul acesta cu putere uriase släbise. Dar numai pe cäte-va momente. Indatä i§i fäcea musträri pentru un astfei de simtämint, si dorea cu tot sufletul, ca Dänescu sä se insänätoseze cät mai in grabä. — Atunci apoi ii pärea räu cä nu tinusä e doctorul aci la el. — Dar a§a totu§i, eärufa usoarä, cu cei doi cai murgi, tot la a doaua zi alerga pänä la oras si doctorul sä mira de atäta dragoste ce aräta boierul fatä de Ion.

Dupä trei säptämäni in sfir^it Dänescu pä- räsi patul, un schelet urias. — Dar aerul curat nu peste mult il inviora iarä§i §i se pusä pe lucru. — Femea se bucura si tot odatä simtia o groazä mare gändindu-se, cä Ion se va pune in curänd iarä?i pe beuturä. — Ri presimtirile ei dureroasä uu se in^elarä. Dupä-ce sä intre- mase, bärbatul färä voia lui se cugeta foarte des la boala lui. Si ingrigirea cei-a dat’o ?i Anuta §i boerul une-ori pärea cä-i induio§azä inima, dar apoi in grabä isi fäcea el judecata. Dl Vilmo? avea lipsä de brätele lui, si a?a voia sä-1 punä in tälpi cät mai in grabä. Femea e alt-ceva, ce totdeuna avuse o inimä morale ca ceara, §i sä ve fi gändit §i la bäetii ce ar fi remas fära spriginul lui. — Ri totusi bunätatea ?i iubirea ce i-au arätal’o nu putea sä o ?lergä din sutiéiul säu aspru. — Mai ales vedia §i acum pe Anuta, ca atauci inlr’o noapte vigelioasä din timpul boalei sale. — Se auzia cum vue§te §i fluerä vintul prin slre^ina lungä de pae, cum se boceste departe prin väile adinci, si cum se izbesc, rar, picuri grei de plumb in fere^tile mici. In casä opaitul vedea slab, ca un ochiu obosit, a cärui pleope tot vreau sä se inchidä. — Lu-