Revista Catolica, 1905 (6. évfolyam, 18-24. szám)
1905-02-15 / 18-20. szám
REVISTA CATOLICA. Dl Vilmo§ nu ?tia ce sä creadä. Darpumni acedia incle?tati, ?i trupul acesta de uria?, ii inghetase sängele in vine. Nu cumva vinarsul baut peste mäsurä acum se räzbunä, ?i omul acesta ce sta tapän inaintea lui e pe calea de a inebuni ? De cänd se trezise el pe lume, incä nime nu-i vorbise a?a. Nime nu i se impotrivisä cu un cuvinl legänat. $i acum iatä, omul acesta, pe care el 11 scäpasä de deznädäjduirea in care a cäzut dupä ce-?i perduse ?i casa ?i curtea, beuto- rul acesta cuteazä sä i se impotriveasoä. De bunä sama, mintea lui numai era intreagä. Cum i- ar fi intrat altfel in cap cä el, baronul Vil • mo?, sä'5' opreascä ochii asupra femeii acesteia amärile ? Räsucindu-se pe un pieior, inträ in casä, färä sä-i mai zicä o vorbä Dänescului. Dar in casä se gändi mai bine, §i i?i inchipuia, cä cu omul acesta la casä el numai e mai mult sigur de viatä. Cine l’a pus sä se indure de neferi- cirea lor? Dac’a fost un om blästämat, sä-1 fi- läsat sä-?i poarte pänä in capät blästemul. Dar femeea aceea, albä ca varul la obrazi, cu ochii vorbitori de o durere adincä, ii adusä lacrimi in ochi. Stia neamul bun ?i de omenie, frunta? in sat, din care sä trägea, ?i nenorocirea ei de acuma, venitä färä vina ei, il induio?a. — Nu sä pläte?te insä atita socoatä. Ii va spune Dänescului cä poate sä-?i capete alt stäpin, ?i va fi linistit. — S’ar putea totusi, ca omul acesta izgonit sä se gindeascä la räzbunare. $i atunci vedea pumnii noduro?i strin?i de furie, ?i ochii aceia de singe sub spräncenele dese, cufundati in orbite. * * * Luncile mari, cät un hotar intreg, erau fripte, arse de soarele ce sträbätea prin valurile groase, räscolite de fän mirositor. Väzduhul intreg era aprins, ?i soarele tot mai mult infläcära cuptoru uria§. Valuri tremurate, fine, strälucitoare, de cäldurä, ca ne?te pänze strävezii jucau de- J asupra firului uscat, de sä-1 faci prav nici alta. In doauä zile iarba murisé cu totul in in- ferbintala ucigätoare. Si avea sä fie un nutret ca strämätura : Nici roua nu-1 picasä. §i muncitori multi incordau pe de margini. Cäme?ile lungi cu mänecile largi, fluturau in a?teptarea muncii aprige. Grämezile de fän arun293 cate de furci lucii, cädeau u?oare. Si coarda se fäcea tot mai groasä. Unde numai räzbiau cu aieptatul, cäte 4—5, impläntau unul dela altul furcile, ?i cäte un deal intreg impingeau cäträ mijloc. In urma lor femei si fete desculte, se le- j gänau cu greblele harnice. Obrajii tineri fragezi, I de sä-i tai c’un fir de pär a copilelor ardeau in I parä. Vr’o ?uvitä de pär se desprindea cänd ?i cänd de sub comänacele cu päreti mari, si män- gäiau fruntile asudate. — Cäntecele vesele, ti- nere, pornite din suflete curate, nu aveau viatä lungä in cäldura ucigätoare. Pärea. cä n’au unde sä räsune. Femeile aveau atitea de povestit, cum alergau dupä greblä una dupä alta, incät nici nu bägau de samä, cum au pornit ?iroaele de apä pe obrajii lor cuminti. Fänul n’are särbätoare nici repaus. — Dacä dä un povoiu peste el, cänd e uscat ca färima apoi poti sä-i dai foc, cä nici focul nu-1 mai arde. 0 parte din bärbati, ridicändu-si päläriile. ?i clätinändu-?i odatä pletele, se apucarä de clä- dit. Si cäpitele se ridicau repede una dupä alta, läsänd umbrä micä längä eie. Cari erau croite mai larg trebuiau sä fie apäsate, ?i tineri mai I sprinteni se avintau de departe, ?i intr’o clipitä räsäriau in virful lor. Furcile, aducänd fie-care aproape cäte o cäpitä, se descärcau una dupä alta, acoperindu-1 pe cel de de-asupra. Fiorii muncii intetite ii cuprinsera pe toti. Gei mai slabi, colo dupä amiazi, i?i simtiau cum li sä indoae jenunchii, iar mänile li se päreau rupte din umeri. — Luncile erau impodobite acum cu cäpite dese mai mult de jumätate. Dl Vilmos nu dasä astazi pe aici, dar i?i avea de- regätorul, lipit cu trup cu suflet de el. — Cänd a fost insä colo cäträ ogina cea bunä, numai ia- cätä-1 cä räsare de odatä pe culmea dealului dinspre sat, cu vr'o ?ase oameni incä. Slatura uria?ä a lui Ion, se putea cunoaste bine, ceilalti vor fi iar servitori. Dar ei au fost astäzi la cärat la petri sä punä inaintea grajdurilor. Ce vint ii aduce acum aicea. Muncitorii cercarä sä se deslu?ascä, dar nu puturä, ?i apoi logofätul striga sä-?i verse Í plumänile: »Nu cäscati gura mäi, nu cäscati gura cä ve ia mama dracului. — Cäldura era tot mai ametitoare. Valuri mari de dogorealä se coborau §i de sus, ?i isbugneau ?i din grämezile de fän.
