Alber, Joannis Nepomuk: Institutiones historiae ecclesiasticae Tom.4. (Agriae, 1825) - 89d

48 Institut. Hist. Eccl. Pars IH. vel promovendam pietatem conferre posset, Del majorem gloriam, cujos studio omnia faciebat, nullique labori parcebat, semper in ore suo ha­bens, semperque in mente, et omni cogitatione. Paulus III. R.P. hoc Institutum approbavit a. i54o. iterumque Julius III. a. i55o. nec non ipsa Syno­dus Tridentina Sess. 25. cap. 16. declarans se, dum quoad alia Instituta Religiosorum quasdam determinationes faceret non intendere aliquid in­novare, aut prohibere, quin Religio Clericorum Societatis Jesu , juxta pium eorum Institutum, a Sancta Sede Apostolica approbatum, Domino, et ejus Ecclesiae inservire possit. Hic Ordo Clericorum Societatis Jesu, quo nul­lus alter Religiosorum magis unquam floruit, tan- tosque fructus Religioni, et Ecclesiae attulit in infidelibus ad Fidem convertendis, in haereticis confutandis , pietateque Christiana inter Catholi­cos revehenda, et promovenda; circa medium seculi decimi octavi cadere coepit. Deismus, cu­jus praecipuus architectus in Gallia Voltaire fuit ex Anglia veniens (suo loco de hoc deinde plus adhuc dicetur) depravaverat Galliam, hincque serpserat ulterius plus minus in omnes Europae regiones. Fuit Deistarum , ut idem semper quae­siverunt omnes architecti, et machinatores omnium talium pestium, totum mundum transformare in id, quod ipsi erant. Ne autem ipsis resisteretur, studuerunt Aularum ministros sibi conciliare et adjungere. Adverterant autem hi, a Deistis ca­pti, et irretiti, tantoque mac;is ipsi signiferi De- ismi , se nihil profecturos , nisi Ordinem tam va­lentem, et in existimatione habitum apud omnes a Principum Aulis submovissent. Huc igitur homines vaferrimi omne etiam suum consilium, cona-

Next

/
Thumbnails
Contents