Alber, Joannis Nepomuk: Institutiones historiae ecclesiasticae Tom.4. (Agriae, 1825) - 89d
A Sec. XIII. usque ad Sec. XVI. 277 simulaverit, et adeo graviter, ut vim inferre voluerit non tantum Cardinalibus, verum etiam ipsi Urbano; qui proinde diffugerint, et ad castrum Angeli se aliqui ex ipsis abdiderint, Urbanus vero in palatio, in quo facta est electio, se absconderit, ne a furente populo interficeretur. At vero hic metus, omnino gravis, incussus tantum est jam post perfectam electionem. Non ergo vitiare potuit electionem. Et illi ne metum suum aliquem obtendere poterant, qui ad ejusdem populi postulationem responderunt: Se electuros in spiritu libertatis nullo respectu habito ad aliquam nationem, quemadmodum perbibet ßaldus de Perusio in Tractatu, sub nomine allegationum de Urbano, quem ex Ms. Vaticano Raynaldus edidit Annaliumque Tom. VII. ad calcem adjunxit. Denique cum jam metu diffugissent, et populo furenti, omniaque extrema minanti per Agapitum Abbatem Cassinensem si - gnificassent, sibi quidem mortem inferri, nulla vero ratione extorqueri a se posse, ut alium Pontificem eligant, postquam jam Urbanum elegissent, et quod agnoscens populus conquievit, an- non ipsi professi erant, Urbanum a se sic rite <esse electum, ut etiamsi vellent, alium elegere, haec tamen electio valere non posset? Neque enim electione rite perfecta, et ab eo, qui electus est, acceptata, mansit in electoribus potestas alterius eligendi. Dum igitur ipsorum etiam Cardinalium professione, Urbano jam electo, alius eligi non potuit, fuitne Urbani vitiosa , et non valens electio , ut deinde illa, quam fecerunt iidem Cardinales, valere potuerit? Attamen literőe Cardinalium, quibus electionem Urbani depinxerant velut nihil valentem quia,
