Pongrácz Sándor (szerk.): A Magyar Természettudományi Múzeum évkönyve 31. (Budapest 1938)
Kőfaragó-Gyelnik, V.: Revisio typorum ab auctoribus variis descriptorum III.
Der Typus liegt im herb. Vain. (No. 2999). Der Originalwortlaut der Etikette lautet: „Herb. VAINIO. Parm. n. sp. Parmelia osseoalba WAIN. Siam Doi Sutep 1675 M. 19—04. C. C. HOSSEUS. 2999." Thallus typice foliaceus, esorediosus, exisidiosus, iteratim dichotome laciniatus, laciniis ca. 1 mm latis, discretis, sinuato-lacinulatis, laciniis lacinulisque conniventibus, laciniis adventivis deficientibus, superne sordide pallidus, levis, subopacus, epruinosus, subtus niger, rhizinosus. Apothecia superficialia, parmelioidea, sessilia, usque ad T5 mm crassa, marginibus thallinis thallo concoloribus, sat crassis, subintegris, discis concaviusculis, rufescenti-badiis, levibus, epruinosis. Medulla alba, C —, KC -f rubescens (verschwindend), K + primum nulla demum lente 1 éviter rubescens. Liehen sectionis Hypotraehynae VAIN., subsectionis Sublineares VAIN. 178. Parmelia osteoleuca NYL. in Annal. Scienc. Nat. Bot. ser. 4. vol. XIX. 1865. p. 508. Der Typus liegt im herb. Nyl. (No. 35587). Der Originalwortlaut der Etikette lautet: „35587. Parmelia osteoleuca NYL. K = .Nova Granata. Bogota, no. 2528. H. LINDIG. 1860. Th. med. K —. CICa +." Thallus foliaceus, esorediosus, exisidiosus, lobatus, lobis sat angustis, vulgo 1( —1*5) mm latis, subimbricatis, sinuato-ramosis, apieibus truncatis. lobis adventivis praesentibus, squamaeformibus, 1—T5 mm longis, 0'25 —0'5 mm latis, irregularibus, superne osseoalbidus, versus centrum osseo-griseus, sat levis vel tenuissime areolato-rimosus, epruinosus, nudus, opacus, subtus usque ad marginem niger et nigro-rhizinosus. Apothecia superficialia, parmelioidea, sessilia, usque ad 3 mm magna, marginibus thallinis sat crassis, subintegris, discis badiis, levibus, epruinosis, coneavis. Medulla alba, K —, C + rubescens, KC + rubescens. Liehen sectionis Hypotrachynae VAIN., subsectionis Cyclocheileae VAIN. — Mit Parmelia conspersa ACH., wie NYL. in der Originalbeschreibung sagt, hat unsere Pflanze nichts zu tun und ist mit ihr überhaupt nicht verwandt. 179. Parmelia Owaniana STIRTON in Transect. Glasgow Soc. Field Natural, vol. V. 1877. p. 213. Der Typus liegt im Herb. mus. London. Der Originalwortlaut der Etikette lautet: „Parmelia Omaniana STIRTON. S. Africa, Sommerset East: Prof. P. MAC. OWAN. Med: white K -f y then red. This must now J fear be united to P. perforata." Der Habitus erinnert an eine Àmphygymnia, nur ist die Unterseite bis zum Rand von ebenso langen (ca. 1 mm) Rhizinen als in der Mitte des Lagers bedeckt. Selbst am Rande sind den Rhizinen völlig gleiche Zilien zu finden. Die glatte, blassere Randzone ist auch bei Annales Musci Nationalis Hungarici XXXI. 14