KOZÁKY ISTVÁN: A HALÁLTÁNCOK TÖRTÉNETE II. / Bibliotheca Humanitatis Historica - A Magyar Nemzeti Múzeum művelődéstörténeti kiadványai 5. (Budapest, 1944)

I. Die „Contemptus-Mundi"-Literatur

- 139 — Causa gravis scelerum cessabit amor mulierum, Colloquium quarum non est nisi virus amarum, 85 Prebens sub mellis dulcedine pocula fellis. Nam decus illarum laqueus fallax animarum Cum verbis blandis mendacibus atque nefandis Illaqueat stultos et fert ad tartara multos. Tempora transibunt, et gaUdia vana peribunt, 90 Et parient fruclum tristem per secula luctum. Omnibus hoc dico, ne se subdent inimico, Ne supplantetur qui captus in his retinetur. Noli confundi misera dulcedine mundi. Nam sua dulcedo dilabitur ordine fedo. 95 Que trepidas mentes et mollia queque sequentes Fallit mulcendo carnem blandeque fovendo, Postea finitur, nec dulcis iam reperitur, Sed fit amara nimis non equans ultima primis, Et graviter pungit miseros, quos primitus ungit. 100 Nam sic illusos et semper mollibus usos Damnatos digne post mortem torquet in igne, Atque voluptatem convertit in anxietatem, Et lit llamma iurens, illos sine fine perurens. Talia lucre ferent studiis qui talibus herent. 105 Sed qui salvari vult perpetuoque beari, Christo devotum studeat se tradere totum Eius inherendo preceptis, et faciendo Que scripturarum monstrant documenta sacrarum. Accipiet vere qui vult hec iussa tenere, 110 Sedibus in letis eterne dona quietis, Que cunctis dantur qui corde Deo famulantur, Atque ea qui spernunt que pretereuntia cernunt. Hie est servorum requies et vita suorum, Gaudia que prestat, tribulatio nulla molestat. 115 Gloria solennis manet illis paxque perennis. Semper honorafus, semper facit esse beatos, Quos recipit secum. Quod quamvis iudicet equum, Plura tarnen dantur sanctis quam promereantur. Omnia dat gratis fons divine pietatis, 120 Proque labore brevi bona confert perpetis evi. His qui salvantur sicut bona multa parantur, Sic mala multa malis mors preparat exitialis, Isti gaudebunt, mali sine fine dolebunt. Nemo pofest Fari nec dicere nec meditari 125 Gaudia iustorum. necnon tormenta malorum. Quam male fraudatur, quam stulte ludificatur, Qui propter Florem mundi, vanumque decorem, Qui prius apparet quasi flos, et protinus aret, Vadit cd internum perdens diadema supernum, 130 Quod Dominus donat cunctis quos ipse coronat. Errat homo vere, qui cum bona possit habere, Sponte subil penas infernalesque catenas. Huius amor mundi putei parat ima profundi, Protinus extinctus, morifur qui mittilur intus, 135 Semper ad ima cadit, semper mors obvia vadit. Nec venit ad metas mortis miserabilis etas, Nescit finiri, semperque videtur oriri. Semper vexando, semper gemilus renovando, lngerit ardores, infinilosque dolores. 140 Sunt ibi serpentes Flammas ex ore vomentes, Funestos denies ei guttura torva gerentes, A flatu quorum pereunt anime miserorum. Sunt ibi tortores serpentibus horridiores, Deformes, nigri, sed non ad verbera pigri, 145 Nunquam lassantur, sed semper ad hoc renovantur, Et male ferventes sunt ad tormenta recentes. Semper tristati, semperque ferire parati. Semper inardescunt, nec cessant. nec requiescunt ; Non exsternantur, nec parcunt, nec miserantur. 150 Quam male damnatur, quam fortiter excruciatur Qui fert tanforum feritatem suppliciorum. Quid nunc thesauri, quid acetous proderit auri. Cum peccatores mittuntur ad inferiores Inferni latebras, ignem pariterque tenebras 155 Semper passuri, nec ab his unquam redituri ? Tunc flens et tristis qui penis traditur islis, Mallet preterite quod in omni tempore vile Pauper vixisset. quam divitias habuisset. Stat male securus qui protinus est ruiturus. 160 Nec bene letatur cui pena dolorque paratur. Non igitur cures gazas atquirere plures, Gazas Fallaces incerlas atque fugaces, Que magis optantur cum plenius accumulantur

: Et faciunt mentem semper maiora petentem. 165 Divitie tales sunt omnibus exitiales, Nam sibi credentes faciunt miseros el egentes Post carnis vitam per blandimenta nutritam. Expertesque boni traduntur perdilioni. Nemo tarnen credat quod ab ista luce recedat, 170 Ignibus arsurus, vel propter opes periturus, Si proprium servet, si divitias coacervet. Quamvis sit rarum, poterit possessor earum Iuste salvari, fugiat si nomen avari, Vivat prudenter, gazas habeat sapienter, 175 Non abscondendo, sed egenis distribuendo. Sed satis est notum, quod plus dimittere totum Prodest, quam temere que sunt incerta tenere. Tutius est vere moriem fugiendo cavere, Quam prope serpentem procumbere virus habentem. 180 Sic est in mundo; quare tibi consilium do, Quatenus hoc spreto te tradas pectore leto Servitio Christi, cui traditus ipse fuisti. Hie tibi prebebit regnum quod fine carebit, Huic si servieris, celsis opibus potieris, 185 Tollere quas fures nequeunt nec rodere mures. Collige thesaurum qui gemmas vincat et aurum, Quere bonos mores, thesauros interiores. Gazas congestas mentis precellit honeslas, Nam miser est et erit qui mundi prospera querit, 190 Est dives vere qui non ea gliscit habere, Qui bonus est intus, fidei munimine cinctus. Semper honeslatis studium tenet et probitatis. Cum bona quis traclat, tunc se virtutibus aplat, Si nihil est sordis quod polluat intima cordis, 195 His delectatur Dominus qui cor speculatur. Thesaurus talis speciosus, spirituális Comparat eternam vitam, patriamque supernam. Congregat in celis thesaurum quisque fidelis, Perque bonos mores ad summos tendit honores, 200 Nec modo vult fieri locuples, nec magnus haberi, Sed semper minimus, semper despectus et imus : Plus paupertatem cupiens quam prosperitatem. Hoc ideo tolerat, quia celi gaudia sperat. Pauper amabilis et venerabilis et benedictus, 205 Dives inutilis et miserabilis et maledictus. Qui bona negligit et mala diligit. intrat abissum, Nulla potentia, nulla pecunia liberat ipsum. Irremeabilis, insatiabilis ilia vorago. Hie ubi mergitur, horrid a cernitur omnis imago. 210 Hec cruciamina per sua crimina promeruerunt, Vir miserabilis Evaque flebilis hec subierunt. Iussa Dei pia, iussa salubria si tenuissent, Vir neque femina, nec sua semina morte perissenl. Sed quia spernere, iussaque solvere non timuerunt, 215 Mors gravis irruit, hoc merito fuit, et perierunt. Ianua mortis, lesio fortis, crimen eorum Attulil orbi semina morbi totque malorum. Ilia parentes atque sequentes culpa peremit, Atque piaruin deliciarum munus ademit. 220 Flebile latum dans cruciatum, dansque dolorem. Illa mereri, perdere veri regis amorem I Tarn lachrimosa tamque perosa morte periie, Atque ferorum suppliciorum claustra subire I Est data sevam causa per Evam perditionis, 225 Dum meliorem sperat honorem voce draconis. Hec male credens, nos quoque ledens crimine magno Omnia tristi subdidit isti secula damno. Stirps miserorum plena dolorum poslea crevit. His quoque damnis pluribus annis subdita flevit. 230 Tunc Deus omnipotens, qui verbo cuncta creavit, Sic cecidisse dolens hominem, quam semper amavit. Ipse suum verbum transmisit ad infima mundi, Exulibus miseris aperire viam redeundi. Filius ergo Dei descendit ab arce superna, 235 Nunquam descendens a maiestate paterna. Qui corpus sumens animatum, numine salvo, Processit natus sacro de virginis alvo, Verus homo verusque Deus pius et miserator, Verus Salvator nostreque salulis amator, 240 Vivendique volens nobis ostendere normam, Se dedit exemplum rectamque per omnia formam. Insuper et multos voluit suffere labores,