Szilágyi Sándor szerk.: Erdélyi Országgyűlési Emlékek 21. 1692-1699 (Budapest, 1898)

35. fejezet: 1692-1699 - Törvények és okiratok

h) 1692. j ül. 15. A provincziálisnak. Ad reverend u m p a t r e ni provinciáié ni P r a nc i s c u ni W o g t m a y r. Reverendissime in Christo pater, nobis colendissime. Nostra humillima obsequia. Quid intentionis nostrae fuerit duobus praeterlabentibus annis, quando ]>ost probrosam iuribusque christianitatis invisam dominorum dominorum patruni jesuitarum e regno nostro expiilsionein, novo decreto determinatum erat, ne unquam iideni p. p. in hoc regnum ad suas stationes remearent, ex relationibus nostris iam ad aulam augustissimam, iam ad celsissimum archiepiscopum Strigonienseni, compertum nobis est, intellexisse a. r. p. v. Nihil enini de hoc opinantibus nos neque urgentibus p. p. societatis audita dulcissima eornin memoria, qui olim pátriám nostram incolebant, praedecessoresque nostros parentes charissimos, ad hoc usque tempus inviolata et indelebili memoria in virtute et scientiis institutione et ad nos derivata successione, niirum in modum animabamur pro reductione eorundem et siquidem liceret, iisdem stationibus reponere gestiebamus ad modum, ut quoram doctrinam nobis iam vergentibus ad tinem vitae excipere vix speremus posteros saltem nostros, iisdem iustructionibus munitos, relinquereinus, quorum praedecessores eadem magistra sancta societate imbuebantur. Terrebant nos ex adverso tot contra eosdem p. p. articuli regni, quibus etsi uno fere abhinc saeculo parentes nostri andiente tum praeseuteque a. r. p. Joanne Argento viceprovinciali Transylvaniae solenmiter protestati sunt, expulsionique eorum cum aeterna sui nominis memoria et toti mundo patruni commendatione typis evulgata contradixere; quia tarnen in postremo anni 1691) decreto non ipsis solum patribus igni et aqua interdicebatur, verum iuribus ipsis Transylvaniae praeiudicioso paragrapho et iam dudum anatheniate fulminato ipsae contradictiones de ingressu possessioneque suoruni bonorum sive in sacro sive in profano foro, nunquam valiturae declarabantur. Cohorruimus certe ad insolitam plus(^uam uno saeculo inanditamque sententiam sub principe christianissimo, quo pacto id fieri potuisset, ut charissimi alias et in praetio tantae maiestatis charissimarunique prolium institutores tantum incurrissent odium, <juo ab hac patria nostra aftlictissima. tot votis olim principum Christophori et Stephani