Mészáros Gyula (szerk.): A Szekszárdi Béri Balogh Ádám Múzeum Évkönyve 2-3. (Szekszárd, 1971-1972)
Bóna István: A korai bronzkori somogyvári-csoport leletei Nagyvejkéről
egy kétötödét fedi. 7 ' 1 Makói-típusú szub- vagy szupersztrátuma ugyanakkor miben sem különbözik a makói-csoport többi területének leleteitől. 10. Mivel — úgy tűnik — az eddig megismert somogyvári leletek többsége temetkezésből származik, a péceli, vucedoli és makói telepekkel feltételezett „összefüggései" hiteles rétegtani adatok előkerüléséig nem viszik előbbre az időrendi problémát. FUNDE DER FRÜHBRONZEZEITLICHEN SOMOGYVÁR-GRUPPE AUS NAGYVEJKE Der Autor macht eine, in Nagyvejke gefundene, aus sieben Stücke bestehende Gefässgruppe bekannt. (T. I — II.) Weil die Mehrheit der Gefässe kaum verletzt ist, er bedingt, dass sie aus Bestattungen oder aus den über die Gräber eingegrabenen Opfergruben gestammt sind. Es macht wahrscheinlich, dass der grössere Teil der früher bekannten Funde der Somogyvár-Gruppe auch von Bestattung stammt. Die neueren Meinungen kritisierend beweist der Autor, dass die SomogyvárGruppe mit der Makó (Caka)-Gruppe nicht identisch ist, ihre Funde sind nicht nur tipologisch, sondern auch territorisch verschieden. Kaum kennen wir gemeinsame Fundorte; das Territorium der Somogyvár-Gruppe bedeckt nur etwa fünftel Teil des Territoriums der Makó-Gruppe. Der Autor meint, dass die Somogyvár-Gruppe aus Süden abstamme, und ihre kronologische Beziehung zur Makó-Gruppe vorlaufig nicht klarstellt sei. Nach der Stratigraphie von Vinkovci macht für uns wahrscheinlich, dass sie nach dem Schluss der klassischen Vucedol-Kultur in Transdanubien erschien, aber noch vor dem Anfang der ,,Kisapostag"-Kultur lebte. 14