Mészáros Gyula (szerk.): A Szekszárdi Béri Balogh Ádám Múzeum Évkönyve 2-3. (Szekszárd, 1971-1972)

Bóna István: A korai bronzkori somogyvári-csoport leletei Nagyvejkéről

egy kétötödét fedi. 7 ' 1 Makói-típusú szub- vagy szupersztrátuma ugyan­akkor miben sem különbözik a makói-csoport többi területének leleteitől. 10. Mivel — úgy tűnik — az eddig megismert somogyvári leletek többsége temetkezésből származik, a péceli, vucedoli és makói telepekkel feltételezett „összefüggései" hiteles rétegtani adatok előkerüléséig nem vi­szik előbbre az időrendi problémát. FUNDE DER FRÜHBRONZEZEITLICHEN SOMOGYVÁR-GRUPPE AUS NAGYVEJKE Der Autor macht eine, in Nagyvejke gefundene, aus sieben Stücke bestehende Gefässgruppe bekannt. (T. I — II.) Weil die Mehrheit der Ge­fässe kaum verletzt ist, er bedingt, dass sie aus Bestattungen oder aus den über die Gräber eingegrabenen Opfergruben gestammt sind. Es macht wahrscheinlich, dass der grössere Teil der früher bekann­ten Funde der Somogyvár-Gruppe auch von Bestattung stammt. Die neueren Meinungen kritisierend beweist der Autor, dass die Somogyvár­Gruppe mit der Makó (Caka)-Gruppe nicht identisch ist, ihre Funde sind nicht nur tipologisch, sondern auch territorisch verschieden. Kaum ken­nen wir gemeinsame Fundorte; das Territorium der Somogyvár-Gruppe bedeckt nur etwa fünftel Teil des Territoriums der Makó-Gruppe. Der Autor meint, dass die Somogyvár-Gruppe aus Süden abstamme, und ihre kronologische Beziehung zur Makó-Gruppe vorlaufig nicht klarstellt sei. Nach der Stratigraphie von Vinkovci macht für uns wahrscheinlich, dass sie nach dem Schluss der klassischen Vucedol-Kultur in Transdanubien erschien, aber noch vor dem Anfang der ,,Kisapostag"-Kultur lebte. 14

Next

/
Thumbnails
Contents