Dugonics András: Argonauticorum sive de vellere avreo : Libri XXIV. / Andreae Dugonicii. - Posonii et Cassoviae : Apud Ionnem Michaelem landerer, typographum et bibliopolam, 1778 (L.sz. Cs.Gy.831)

5IO ARGON AUTICORURI fertam multitudinem conuerfus : Sibi, quod deilinatis finem non pofuíffet, dolere retulit • dixitque: rem ego arduaiii, atque difficilem, piacere uni alicui velle, nec poffe. His aâis nondum Centurio de vidoria defperauerat. Induxit in animum rem iterum, atque iterum adgredi, nec fumtibus, aut fatigiis parcere. Sed his nefarii moliminibus aut Dii obftitere, qui ingentibus ventis maria omnia túrbauerant; aut ego rae oppofui, nouas femper domi manendi, nullás nauigandi cauffas commenta. Et, eo tandem, o Superi! Centurionis pertinacia deuentuin» ut me artes meae, quibus hominem eludebam, iam pene dehcerent, iamque parum abeffet, quin clare edicerem : me fraudibus non capiendam, non ituram denique. Sed ne poftremum hoc remedium adhibere cogerer, effecit infperatus Lyci in Mariandinas regrelïus, qui modico tempo- " re apud eos, ad quos fe inuifurum dixerat, commoratus, magno meo bono, at Cenurionis ingenti incommodo in infulam reuerterat. Tum ego timere deiii ! tum omuis follicitudo abfterfa ! refpiraui ! Vieilli, mea Hypfipyle, vieilli, exclamauit Iafon, dignumque eft hoc tuum facinus hiftoriis, quas pofteri legant, et admirentur. Sed nondum, ut opinor, ad veiie- « num defcendifti, Eutele, cuius tamen gratia i Hypfipylen ad Te adcurriffe narrationis ini- . tio dixeras. Hoc ipfum erat, repofuit Eute- lus

, quod nunc 11011 interrupts ferie recen- *j fere volebam. Verum gaudeo, quod narra- -j tionis