Dugonics András: Argonauticorum sive de vellere avreo : Libri XXIV. / Andreae Dugonicii. - Posonii et Cassoviae : Apud Ionnem Michaelem landerer, typographum et bibliopolam, 1778 (L.sz. Cs.Gy.831)

LIBER XVIII. 53

1 tionis filuin ruperis.- nimium quippe hodie loquax videri poiïum, ut merito intelligas, me fenem effe. Igitur hic dicendi hnem faeiam, alias de veneno, iimulque ceteris, quae Hypûpyle receníuit, didunis. Sed Iafon cubito innixus: Quid per Deos agis Euteleî anne me iomno indulgere poffe exiftimas, nifi, cuius adhuc gratia vigilaui, omnem rei euentum clare intellexero ? iatius eft me mori cogéré , quam ignorare cetera. Si mea Hypíipyle res fecum geftas narrare ea node omnes potuit, cur tu id facere nequeas, non equidem inteiiigo. Per falutem Te igitur, amicitiainque noftram, per quidquid tibi Carum, aut optabile eft, oro, atque obteftor, Eutele, ne deliderium hoc meum iritare potius, quam explere malis. Tum Eutelus: explebo, mi Iafon, explebo. Sed Tu me a narratione, fie equidem exiftimo, dehortaberis, ubi ad ea, quae audire nolis, ièniim deuenero. Sed ea primum, quae Hypíipyle retulit, detexam ; tum ea recenfebo, quae illius a me abitum confecuta funt. Igitur Hypfipyle ita de reliquis locuta eft: Iam vero, Eutele, ut primum Rex in Mariandinas rediit, Centurio de raptu defperans ad Cyrrhoen adiit, nihilque libi procedere queftus confilium a Virgine petiit. Illa in itinere, quod nuper cum Pâtre fecerat, occultis cum aliquo fermonibus habitis, de Centurionis virtute, moribus, ortusqùe excellentia edoda, non dubitauit his il Ii verbis reponere: Si operám in Hypíipyle perdis, L 1 cur