Dugonics András: Argonauticorum sive de vellere avreo : Libri XXIV. / Andreae Dugonicii. - Posonii et Cassoviae : Apud Ionnem Michaelem landerer, typographum et bibliopolam, 1778 (L.sz. Cs.Gy.831)
LIBER XVIII. 517 et manere reludautem cogéré. Magnae, quae dein confecuta erat, tempeftatis haec foium exordia fuere. Linus me turbo adgretïus eft, qui tantam in Regia ftragem edidic, uc, ceteris quidem naufragio abfumtis, aegerrime ego faiuus euaferim. Ille, fi meminifti, Centurio Phronius, qui me oliin correptum in publicos urbis carceres coniecerat , ventos conckauit. Ille, inquam, nefandus, at Regi cariílimus, dum quotidie ad Meropen, Lycumque accedit, 11011 dubitauit femel, ipfa etiam Hypfipyle tuaprae fence , fed non obferuata, adferere: mihi, ut Regis vitam veneno adpeterem , in propoiito elfe. Cohorruere omnes ad huius íucinoris meinoriam: tum, ut Centurio clarum huius rei indicium faceret, orauere. Is eadem iterum, atque iterum repetiit, et liquidem Rex ea, quae fecutura erat, node, periturus non eifet, orto foie fe ad Euteli conclaue acceffurum, et poculum , veneno plenum , e latebris produdurum fpopondit. Regem dein lacrimalis obteftatus eft: uti haue tantum nodem cum cura exigeret, cetera iu expedito fore. Haec cum Hypiipyle audiit, eltifis cuftodibus, ad me anhela adcurrit. Iain in ledo tunc eram, atque omnium, quae cudebantur, ignarus dormitabam, Poft, ubi ilia in conclaue irruit: Quid agis, exclamauit, Eutele? quid inquam agis? Nifi venenum, quod in conclaui Jatet, efûderis, periuifti funditus. Mukus de te fermo in Regia, et potentes aduerfarii. Oro euigila! Ego id venenum, te abfente, hue detuli. Surge Eutele, tibique, et mihi conK k 2 fuie.
