Dugonics András: Argonauticorum sive de vellere avreo : Libri XXIV. / Andreae Dugonicii. - Posonii et Cassoviae : Apud Ionnem Michaelem landerer, typographum et bibliopolam, 1778 (L.sz. Cs.Gy.831)

442 ARGON A

IT

TICORUM Eutelus: Neque dignus, mihi crede, Parthenophilus, cui vel minimum fuccenfeas, mea filia. Nam, quid ille in Te peccare unquara potuit? Hie iam timere Medea, lie iram rnemorando peccauerit. Proin, uti ignofceret, Euteli manus adftringendo rogauit, tum ita repofuit: Non íum irata Parthenophilo, non íum Quid enim? - - Dii immortales! - Cur ita íeuerum vultum induifti Euphone ! - Quis ei irafci pofiit, a quo laefus non eft? Ne igitur talem me effe exiftimes, Euphone, quae irafci fiue ratione pofiim. - - Sed eft, quod ex Te fcire aueo de Parthenophilo: an eum antea noueris? de hoc me primum fac, oro, certiorem, Pater. Ille enim non videtur is effe, quem veftes exhibent; te&a in eo maieftas, fed negligenter omnino. Ut magnifice, quod ferui non agitant, per delubrum inceffit! ut magna modeftia, quae Virginum pudorem decet, ad me acceflit! ut facem praebuití ut poftremo receflit! - - - Praeterea - - (vide Euphone, quam ea tibi, quae arcana habeo, recenfeam: quaeue ego non Patri dicere, non Matri, íi viueret, optarem) - - In ípfa facis traditione auíus eft quidpiam Parthenophilus, quod eum lucuienter, quis, quantusque effet, oftendit. Aufus quippe eít primus animi fui indicium prodere, dum acceptam facem retraheret, mecumque velut colluderet. Non haec indicia funt luuenis, qui me, fibi parera, non agnofceret, atque expeteret. Proin Tu mihi de illó fincere: ego auícuítabo tacita. Ad .